دیکتاتوری با چشمهای قهوه.... ای

جبر شیرین

baraneroya — Tue, 10 Nov 2009 16:27:18 GMT

انگار نه انگار ، مثل اینکه اصلا هیچ اتفاقی نیافتاده . همه خوبیم و داریم به زندگیمون ادامه میدیم . همه ، همه چیز رو به راحتی فراموش کردیم .

من هم به اندازه بقیه خوبم و البته فراموشکار ، اونقدر خوب که میتونم دوباره مرتکب شعر بشم ، اونقدر خوب که صبح ها میرم سرکار و با بیمارهام کلنجار میرم و براشون از امید به زندگی ، فسلفه میبافم و عصرها با درسهام کشتی میگیرم و شبها کتاب قمار عاشقانه دکتر سروش رو میخونم .....خب شاید تعریف خوشبختی همین باشه ،که اگه اینجور باشه من خوشبختم، شما خوشبختید......

دلش کشیدُو هوس کرد کهکشان بکشد

ومحض خاطر گنجشک آسمان بکشد

اثیر ذوق و هنر را به جان دنیا ریخت

که کیمیا بکند خاک و استخوان بکشد

جهان همیشه کسل بود پس قلم برداشت

که زیر شاخه ی ممنوعه , نردبان بکشد

گناه بود و تو بودیُ و سیب کافی بود

که دست وسوسه هایم دو استکان بکشد

محال بود نبوسیدنت قسم به لبت

که آفرید مرا تا تو را دهان بکشد

خراب کرد اتاق قشنگ و دنج مرا

که جای آن قفسی قدر يک جهان بکشد

نیاز ارثیه ام بود و او فقط میخواست

که ته اراده ی من را به امتحان بکشد

و سنگ داد به دستم تو را نشانه گرفت

که از تو سمبل هابیل قهرمان بکشد

به جبر قصه یهودا شدم ، نه ، او میخواست

که تکه تکه تو را لخت و نیمه جان بکشد

عجیب بود که من باز عاشقش بودم

نشد که دوزخی از کینه بین مان بکشد

و مادرت شده بودم چه جبر شیرینی

که پیر کرد مرا تا تو را جوان بکشد

به جرم سر به هوا بودنم بهانه گرفت

تو را به تبصره آورد خط ـ نشان بکشد

و رفت مدعی ات شد که مادرت بوده

بدون اینکه تو را درد زایمان بکشد

وخاک کرد مرا چون تو تا ابد میخواست

مرا به زیر لگدهای این و آن بکشد

محال نيست که تو، عشقُ و او یکی بودید

که جلوه جلوه کشیدت که جاودان ، بکشد

دلش کشید و به هم زد تمام دنیا را

که باز، از تو جهانهای بیش از آن بکشد

****

تو عشق بودی و من باز عاشقش بودم ........

پ.ن .۱

ایده ی اولیه این شعر رو سالها قبل سد رضا محمدی، شاعر توانای افغانی با خواندن غزلی زیبا در حوزه هنری تهران در ذهن من کاشت که متاسفانه شعر رو درست به یاد ندارم ،فقط همین یکی دو بیت در ذهنم مانده ....(در قسمت کامنتها مریم حقیقت عزیز زحمت کشیدند کل شعر رو نوشتند بخوانید که خواندنش خالی از لطف نیست)

چه وهم داشت که از ابتدای خلقت من

غریب و کج قلق و دربه در کشید مرا

خوشش نیامد و این طرح را به هم زد و بعد

پدر کشید تو را و پسر کشید مرا

ما شاعران سکوت و خیانتیم

baraneroya — Wed, 27 May 2009 08:21:18 GMT

سلام

عذر میخوام از تمام دوستانی که که شعر یا نقد برای این پست نوشته بودند . به دلایل نامعلوم که برای خودم هم عجیبه محتویات این پست پاک شده و من مجبورم دوباره نقدها و شعرها رو سر فرصت اضافه کنم که البته این روزها به خاطر وقایع اخیر ایران واقعا حال و حوصله ی هیچ کاری رو ندارم .این هم شعری که دیگه واقعا ربطی به خردادسیاه امسال و تولدی که تا ابد برام سیاه باقی خواهد ماند نداره .یاحق

بیست و نه شمع رو به خاموشی

روی کیکی که میرود از یاد

صندلیهای پر، پر از خالی

عکسهای تکی ،ده خرداد

برگ میزد تمام عمرش را

دستهای زمختِ یک حسرت

سرنوشتی سیاه و خط خورده

زیر دست خدای بی دقت

بیست و نه سال کفشهایش را

با جهان می دواند اما باز

مثل یک بومرنگ می افتاد

باز هم روی نقطه آغاز

سالها مثل عابدی غمگین

سجده میکرد های هایش را

پیش چشم همان خدایی که

بسته از عمد چشمهایش را

حرف میزد شبانه روز اما

روبه روی سکوت یک دیوار

بسته بودند گوشها انگار

مرده بودند موشها حتی

****

میدود پابرهنه با وحشت

پشت کابوسهای تو در تو

بچه ای که دوباره کز کرده

کنج صندوق های یک پستو

بی صدا گریه میکند اما

پشت گل خنده های سرخابیش

ترس را سوت میزند هر شب

با تفنگ قشنگ قلابی ش

فکر میکرد با خودش برود

پشت یک آسمان بی نرده

بیست و یک سال بعد او بود و

عشق بازی شعله با پرده

سه تا شعر همینجوری برای سه تا دوست غیر همینجوری راستی تا یادم نرفته به تمام ایرادهای فنی این سه شعر واقفم و فقط برای عرض ارادت سروده شدند .مرسی

برای فاطیما کرمی نازنین با وبلاگ به همین سادگی :

به همین سادگی از راه رسیدی بانو

ماه من ماهتر از ماه رسیدی بانو

چه کنم ظلمت شب کار خودش را کرده

مرده ام من و چه ناگاه رسیدی بانو

برای صدیقه حسینی عزیز با وبلاگ : ببخش اگر چند غزل معطل میشوی

یک روز مرا ببر شمالت گل من

نزدیک بکن به احتمالت گل من

ممنونم اگر معطلم کرده مرا

اشعار قشنگ و بی مثالت گل من

برای فاطیما حکمت مهربان با وبلاگ : شب شعر

رهایم میکنی هرگاه بانو

دلم میپاشد از هم آه بانو

نمیدانی چه کرده با دل من

شب شعر قشنگت ماه بانو

شعری برای پایان

baraneroya — Fri, 24 Apr 2009 17:58:18 GMT

میخواستم بدون مقدمه اینبار غزل را تقدیم کنم اما ادب حکم میکرد که برای نبودنهام و برای اون دسته از دوستانم که بارها بارها اومدند اینجا و به دربسته خوردند یه توضیح مختصر بنویسم . حقیقتش نیمسال دوم ۸۷ جز پرمشغله ترین و پر کارترین سالهای عمرم بود . سفرهای مکرر و همزمانی امتحان بد موقع و شاید بی موقع phd هم مزید بر علت شد برای کم کاری . امیدوارم از این به بعد بتوونم بودنهای شما رو بیشتر جبران کنم . و اما شعر

فراموش کردم مسیر خیابانتان را عزیز

به یادم نیاور دگر کنج ایوانتان را عزیز

به خاطر ندارم چه بر ریشه ی سبز حسم گذشت

و حتی جنون تبر در زمستانتان را عزیز

که سهم من از آسمان خدا یک ستاره ست و بس

ببر با خودت کهکشان چراغانتان را عزیز

اگرچه هوای دل و شهر من سمی وسربی است

نمیخواهم آن عطر باران گیلانتان را عزیز

من املای عشغ ِ تو را هی غلط مینوشتم ولی

نشانم ندادی مسیر دبستانتان را عزیز

بدی بد شبیه همیشه شبیه هوای کویر

که باران زده اتفاقی بیابانتان را عزیز

تو را من خودم ساختم پس همین جا خودم میکشم

برایت کنار همین بیت پایانتان را عزیز

چند وقتی بود دلم هوای رباعی کرده بود اما نه استعدادش بود و نه وقتش . حالا چند روزیه که وقت هست اما استعداد همچنان می لنگه . اینا رو گفتم تا بهانه ای باشه برای نوشتن چند تا رباعی

۱-

پیوست بکن مرا به رویای خودت

سنجاق بزن مرا به فردای خودت

این نامه محرمانه خیس است عزیز

یک فکس بزن به بغض دریای خودت

۲- برای خودم

عاشق شده است سنگ سویش نزنید

هی شانه ی عقل را به مویش نزنید

دکان روانشناسی اش را بسته

دیوانه شده ولی به رویش نزنید

۳-

پر کرده مرا تب قراری سرسبز

آِغوش مرا شکوفه زاری سرسبز

چشمان تو وقت گریه دشتی سبز است

از رد قشنگ جویباری سرسبز

۴- برای زهره ی بد و عزیزم

تصمیم بگیر بد نباشی زهره

جاری بشوی و سد نباشی زهره

غرق است دلم میان دریای دلت

پس سعی بکن که مد نباشی زهره

معرفی

۱- سایت ادبی هنری پسامدرن پسامدرن که تازگی شروع به کار کرده از جمله سایتهای ادبی که با یک نگاه اجمالی به اون میشه آینده ی موفقش رو پیش بینی کرد . این سایت که روزهای آغازین حیات خودش رو میگذرونه در نظر داره که بستر مساعدی برای شعر و نقد و همچنین مقالات ادبی فراهم کنه . این سایت در حال حاضر در مرحله عضو گیری هست . شما میتونید با ثبت نام در این سایت موفق آثار خودتون رو از در هر سبک و سیاقی که شعر میگید به نمایش بگذارید تا دیگران هم از اثار شما استفاده کنند .

۲- فاطمه ساجدی عزیز شاعر خوب و تواناییه که چند وقتی ست وارد دنیای مجازی شده . شعرهای فاطمه ی عزیز همیشه مملو از خلاقیت و زیبایی بوده و من به شخصه همیشه به شعرهاش حسادت کردم . به خاطر همین حیفم اومد که به شما هم ایشون رو معرفی نکنم . خودتون میتوونید برید بخوونید وقضاوت کنید . شاید شما هوای دلم را عوض کنید

یلدا

baraneroya — Thu, 04 Dec 2008 17:14:18 GMT

اولین تجربه سپیدم :

بیهوده می کوشی

که

بد باشی

وقتی

بدی اینقــــــــــدر به چشمهایت نمی آید .

بیهوده از من میگریزی

وقتی

آنقــــــــدر خود توام

که مرا نمی بینی

بی سبب مرا انکار میکنی

حالا دیگر من

فصلی از تاریخ توام

حتی اگر تاریخ را قوم پیروز قلم بزند .

یلدا

حالا خیال شهر پر از برف شادی است

سرخ اند گونه های من و این انارها

فالی بگیر حضرت حافظ نشسته اند

امشب کنار سفره ی ما بی بهارها

یلدا شعر اسم وبلاگی ست که به مناسبت شب یلدا توسط دوست خوبم آتوسا حصارکی راه اندازی شده . این وبلاگ شعر مشترکی به مناسبت شب یلدا تقدیم شما دوستان عزیز کرده .

واما این شعر مشترک که بلندی شب یلدای شماست :

از برگ برگ ِ دفتر من پرت می شوند
معشوق های خسته ی پایان گرفته ام
یلدای چشم های تو را گریه میکنند
موهای رنگ و بوی زمستان گرفته ام ! ( سید مهدی موسوی )

دستی گرفته کل شبم را و بی دلیل
با برف به بلندی موی تو دوخته
این سال های جمع شده روی زندگیم
خشک و ترش به سردی چشم تو سوخته ( فاطمه اختصاری )

آتش گرفته دفتر شعرم به اسم تو
فالی نمانده تا به تو یلدایی اش کنم
بی خود به فال نیک نگیر این ترانه را
عشقی نمانده تا به تو لیلایی‌اش کنم ( فاطمه شمس )

وقتی تمام منظره ها سایه روشنند
هیچ عاشقانه ای به تفأل نمی برد
از تو به توی سینه ی تاریک زندگی
دستی مرا به آنطرف پل نمی برد ( کیوان براهنگ )

شب ریسه می رود ته موهای مشکی ات
آجیل می بریم به دیوانه خانه ها
من چشم های سرخ توام در" بدون خواب"
که کارد می خورم بغل هندوانه ها ( شهرام میرزایی )

وقتی که قلب سنگ ِ تو را هم شکافتم
چشمم برای دیدن ِ خون نا امید بود
تقصیر عشق نیست ، خداوند شاهد است
هر هندوانه ای که بریدم سفید بود ! ( یاسر قنبرلو - پدرام )

ساعت دقیق چند زمستان گذشته است؟
دارم تو را چه سرد به خاطر می آورم!
به شعرهای یخزده کبریت می کشم
من به گواهم این همه شاعر می آورم!! ( سیده زهرا بصارتی )

دردش گرفته این شب و فارغ نمی شود!
چشمم سفید/تر شدو پهلو به برف زد
این شعر هم به حرمت امشب بلند شد
این شعر..اگرچه پشت سر عشق حرف زد! ( سیده زهرا بصارتی )

جامانده روی ساعت صفرم دو عقربه
مثل دو دست خونی من روی چشم هات
اصلا تکان نمی خوری از گوشه ی دلم
بی حس و بی تنفس و بی هیچ ارتباط!! ( فاطمه اختصاری )

دلگیر ، زیر چشم خدا ، روی ابر غم
بی هیچ ارتباط به باران نشسته ام
فرقی نمیکند چه شبی چند ساعت است
از هر پلی که رد شدم آن را شکسته ام ! ( یاسر قنبرلو - پدرام )

از گریه های خسته پائیز/ تر شدم
رنگش پریده شعر من از برگ های زرد
دلباخته یا رنگ! به آخر نمی رسد!؟...
این چارپاره که بند بندش گرفته درد! ( مسعود عطایی )

لبخندهای مرده ی"باید قبول کرد!"
وقتی سکوت حس غم انگیز رفتن است
من از تمام فاصله ها دور می شوم
یک مشت حس لعنتی خوب در من است! (مونا شجاعی سعدی )

یادش بخیرهای مرا گریه می شوی
سیگار پشت خاطره ها دود می شود
دردی غلیظ روح تو را آه می کشد
در نطفه شعرهای تو نابود می شود(رضا نیکوکار )

از سیم های لخت به تو خیره می شوند
گنجشک های پر زده از روی برف ها
از پشت پنجره همه ی شهر دیدنی ست
تو رفته ای و پشت سرت مانده حرف ها! ( صدیقه حسینی )

کم کم تمام پنجره ها باز می شود
در من به سمت عشق به سمت نگاه تو
آهوی شعرهای مرا گریه می کند
امشب پلنگ غمزده ای سمت ماه تو (زهرا رفیعی )

سرد است در هوای کسی گریه می کنم
یک آسمانِ در قفسی... گریه می کنم
پوشیده ام لباس تو را...هی سیاه تر
تا صبح...تا به من برسی گریه می کنم ( زهرا معتمدی )

در کوچه های ساکت این شهر یخ زده
سرما نشانه ایست که آغوش تو به یاد...
در خویش جمع میشوم وگریه میکنم
سرما به کوچه گفته تورا داده ام به باد ( صالح سجادی )

.....هشتاد ونه حکایت سرد وسیاه را
با خواب شاعرانه به فردا رسانده ام
حالا به نامت این شب بالا بلند را
با چشمهای یخ زده بیدار مانده ام ( علی اکبر رشیدی )

"سر تا به پای گم شده ام را در این کلاف
با صد گره زدم به دو چشمی که .../ کور شد
تا از نگاه یخزده شب رها شود
فصلی که بست بار خودش را و دور شد" ( مسعود عطایی )

شب قصه های پیرزنی ساده لوح بود
در "غارهای" بی خبر پر کلاغی ات
یلدا شروع ساختن یک گلوله برف
در مشت های منجمد اتفاقی ات! ( صدیقه حسینی )

دستت اگر چه رنگ زمستان گرفته است
از داغهای روی دلم در نمی رود
شاید دچار تهمت یک خرق عادت است
بادکمه های پیرهنم ور نمی رود ( سیده زهرا بصارتی )

جامانده رد پای اناری سیاه بخت
بر گونه های منبسط انتحاریت...
امشب پناه می برم از سرد سرنوشت
به خواب های تو , به لب اضطراریت (مسیحا ابوعلی )

شب قد کشیده زیر بلندای چادرت
هی می نویسمش که تمامش کنم ولی...
از من بزرگ تر شده تصویر آینه
دردی نشسته خیره به من روی صندلی ( مسیحا ابوعلی )

بی‌ردی از پرنده و پرواز تا هنوز
نزدیک استحاله‌ی شبهای چشم تو
با فرصتی که باز به آغاز مانده است
در عادتم عجیب به یلدای چشم تو (شیوا فرازمند )

تنها ، کنار سفره ی شب با ستاره ها
می نوشم از غمی که برایم دِسر شده
می خوانم از تجسم بیماری سکوت
از غده ای که توی سرم منفجر شده ( کیوان براهنگ )

در لابه لای این شب دیوانه گم شدند
آن روز های خوب و قشنگی که داشتم
یلدای پیروخسته این سال لعنتی
برداشت آنچه را که برایت گذاشتم (وحید نجفی )

دستم گرفت دست تو را توی دست خود
سرمای اولین شب غمگین سال را
احساس کرد فصل زمستان رسیده است
پیچید دور گردن عکس تو شال را ( وحید نجفی )

یلدا دوباره شعر و غزل را بهانه کرد
با چند جمله ی متغیر / بدون حرف
با ساختار ذهنیتی پوچ و منحرف
مبهوت در سپیدی دستان خیس برف (رضا صحرایی - پارسا)

یلدای بی ترانه ی وقتی تو نیستی
در شعر های یخ زده پهلو گرفته است
لطفی کن و دوباره مرا یخ شکن نباش
این عشق با نبودن تو خو گرفته است (امیر سنجری )

حالا تمام شب به خودم فکر می کنم
به این کلاف در هم طولانی عجیب
به عشق منجمد شده ات در هجوم برف
به دست های خالی من بوی سرخ سیب ( مرضیه فرمانی )

یلدا چه اتفاق قشنگیست خوب من
-افتاده توی قهوه ی با تو نشستنم-
لب می زنی به تلخی فنجان قهوه ات
لب های گر گرفته ی فنجان منم منم (پویا آریانا )

یلدای چشم های تو برفی ترین شب است
یلدای چشم های تو طوفان می آورد
امشب تمام وسوسه ها در نگاه توست
ابلیس هم به دین تو ایمان می آورد ! (مهران حسینی )

از کوچه های زرد دگر رد نمیشود
یلدا که برده اند دلش را به روی دست
فردا تمام شهر در آغوش خواب دید
یک زن سقوط میکند از "ارتفاع پست "( رویا ابراهیمی )

هی راه /می روم که تو را گریه/تر شوم
((تهران برای شعر شدن شهر کوچکی ست))
بوی کثیف جوی سرنگ وحشیش وخون
[شاعر درست نبش خیابان رودکیست] ( مریم حقیقت )

امشب کلاغ, خواب به چشمش نمی رود
از ابتدای قصه برو تا به انتها:
میخواستم, نشد! به همین سادگی,همین
آجیل "تو" گشای مرا این مغازه ها..... ( مهدی معارف )

لبهای توست پسته ی لبهای شعرهام
اینجا به شرط کارد سرم را نمی برند
تا خشم گربه را به اسارت کشیده اند
مرغان به سمت سبز رهایی نمی پرند ( بهزاد بهادری )

شب را کنار تو همه مستند و توی برف
ودکای هندوانه و آجیل مغز زن
تا ته بنوش و قورت بده حل نمیشود
این جیوه ی مضاعف مشکل گشای من ( علیرضا عاشوری )

پس لرزه های اول دی ماه در سرم
آغاز فصل سرد زمستان بدون تو
شهرام ناظری: هیجانی که سوخته
من: آتشی به جان نیستان بدون تو ... (فاطمه شمس)

دیگر به مغز شاعری ام خون نمیرسد
این شب دل غزل زده ام را چه میکند؟
با فال و قرص خواب و غزل حل نمیشود
این شعر تا سحر بشود سکته میکند ( علی اکبر رشیدی )

یک اتّفاق یخمکی عاشقانه نیست
این قرص ها دلیل پشیمانی من است
یلدا هنوز دو رو برمـ تخمه می جود
اینجا شروع خودکشی آنی من است ... ( رقیه خدابنده اویلی )

هی تیر می زند به دل من فرشته ات
هی تیر می کشد / بدنم درد می کند
سر می زنم به شربت اعصاب لعنتیت
این درد های کهنه مرا مرد می کند ( امیر سنجری )

دیر آمدی دوباره زمستان رسیده است
فنجان چای و قهوهیمان سرد میشود
تنها ترین ستاره ی یلدای سال پیش
از آسمان چشم شما طرد می شود ( مقداد تکلوزاده)

مثل همیشه مانده شده روی دست شهر
تابوت زرد مزرعه های ملخ زده
از بخت بد دوباره به هنگام رفتنت
آبی که ریختم کف این جاده :... یخ زده! ( محمد قائدی )

یلدا هنوز پشت درختان انزوا
سیگار برگ می کشد و دود می کند
ایمان بیاوریم به ابری که ماه را
در انحنای پنجره نابود می کند ( احسان افشاری )

با پنبه سر برید زمستان بهار را
من در سکوت هر شبه , یلداد می شوم
ویزای اتحاد جماهیر غربتم
امشب , مشبه به اضداد می شوم (رضا افشاری)

یک عمر، تلخ ِ خاطره را چرخ می زدی
امشب دوباره های مرا زیرو رو بکن
زخم ِ خلیج / فارسی ِ این ترانه را
با گیس های ِ خیس ِ بلندَت رفو بکن ( بهزاد بهادری )

چیزی شبیه بغض مرا گریه می کند
توی دهان بسته ی این پسته های پیر
من یک دقیقه بیشتر از خواب،مرده ام
دارد به صبح می رسد امشب[اگرچه دیر] (صدیقه حسینی )

یلدا سپید سادگی ات را سیاه کن !
خوابند و بی دلیل کنارت نشسته اند
لابد شبیه شمع تو را فوت می کنند
وقتی به جای پسته دلت را شکسته اند (علی اکبر رشیدی )

یلدا چگونه این همه قدت بلند شد؟
طفل حقیر نازک مردادماه من!
امشب برات کیک گرفتیم و چند شمع
کادو برات آمده یک شال و پیرهن (علیرضا عاشوری )

زل میزنم به اینهمه یلدای ناتمام
حل میشوم تمام تو را توی هیچکس
حافظ دوباره گفته نمی آیی بی دلیل
بغضی شکسته تر شده حالا نفس ... نفس ... ( مرضیه فرمانی )

جغرافیای توی سرم گیج می خورد
دارم دراز میشوم امشب بدون درد
یلدای تلخ با تو نبودن رسیده است
(ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد) ( مریم حقیقت )

تازگیها انجمن ادبی ترانه فریاد شروع به انجام کار ارزشمندی کرده . این انجمن تصمیم داره اشعار شاعران جوان رو با نقد دقیق حرفه ای وهنرمندانه ی خودش به چالش بکشه . این حقیر به شخصه بابت شروع این کار به این دوستان تبریک میگم واز اینکه در ابتدای راه یک شعر از بنده رو انتخاب کردند از تمام این دوستان نهایت تشکر رو دارم . برای آشنایی و اطلاعات بیشتردر خصوص نحوه ی انتخاب شعرها به این آدرس انجمن نقد ترانه فریاد مراجعه کنید .

جشنواره ملی شعر زاگرس

عکسی که میبیند از برگزیدگان در جشنواره شعر زاگرس گرفته شده . جشنواره ای که با تمام تلخ وشیرینهایش خاطره ی با ارزشی برای من به جا گذاشت . ردیف بالا مسئولین و دست اندارکان استان کهکیلویه و بویر احمد وهمچنین جناب هرمز علیپور ایستادند . ردیف پایین از سمت چپ : آقایان علی اسداللهی - یزدان تورانی - محمد حسین ابراهیمی - خانم شراره کامرانی - ( محمد حسین بهرامیان : مهمان جشنواره ) - آقای هاشم کرونی - متاسفانه اسم نفر بعدی را فراموش کردم -عبدالحسین انصاری - رضا نیکوکار - مریم حقیقت - وآخرین نفر خودم :رویا ابراهیمی.

در این جا لازم میدونم از دبیر جشنواره جناب آقای هاشمی و دیگر دوستان با محبتِ یاسوجی به خاطر مهمان نوازیهاشون تشکر کنم .

تاناتوس

baraneroya — Thu, 18 Sep 2008 15:28:18 GMT

رویِ آغوش دشت میریزد، خونِ شالی ترین بهار امشب

باز هم دانه دانه خواهم مُرد، روی دستی پر ازانار امشب

عشق آن اتفاق شیرین بود؛ که خودش را به شیشه ها کوبید

پَرکشید اشتباهِ غمگینش ، از جهانی پُر از حصار امشب

باز هم یک عشیره یِ گریان ، امشب از این قبیله می کوچد

هِی هِی از اتفاق می تازند ، مادیانهای بی سوار امشب

دستِ یک ریلِ کهنه یِ محزون ، میفشارد دوباره دستم را

باز هم تکه تکه یِ من را ، می بَرد با خودش قطار امشب

پشتِ پرچین شب پرستوها ، رویِ گیسوی باد میرقصند

دست و پا میزنم نمیدانند ، مُرده ام روی دستِ دار امشب

توی راهت کمی غزل بردار ، یک کفن رنگِ آسمان بردار

پایِ اندوهِ خاک جاری کن ، کوزه ای ابرِ بیقرار امشب

از تَرَکهای گورِ گمنامم ، عاقبت در دوباره می رویم

عطرِ شب بو دوباره می گیرد ، شالِ شالی ترین بهار امشب

****

1- نقدهای ارزشمند شما در صفحه ی اصلی نمایش داده خواهد شد.

2- بعضی ترکیبها گاهی آنقدر زیبا هستند که ناخواسته بدون اینکه بدانیم درگیر آنها میشویم اگر مواردی از این دست در غزل ناخواسته اتفاق افتاده به شاعرانگیِ خود ببخشید .

۳-تاناتوس : فروید معتقد به وجود دو غریزه ی هم توانِ مرگ (تاناتوس ) و زندگی ( اِروس ) در انسان بود . وی معتقد بود که گاهی غریزه ی مرگ وگاهی غریزه ی زندگی بر فرد غلبه میکند و تصمیمات وی متاثر از غلبه ی اینهاست . غزلی که خواندید نتیجه غریزه ایست که این روزها....

۴- بسیار متاثرم از اینکه تقریبا هیچ نقد حرفه ای در این پست از شاعران زن به دستم نرسیده و این یعنی شعر زن امروز ............. بگذریم این هم روی دردهای دیگر

**************

داوود در حنجره داشت

کتاب داوود در حنجره داشت نام مجموعه ایست که بسیاری از ما آن را خوانده ایم و میشناسیم ، این کتاب که مجموعه ای از اشعار هنرمند عزیزجنوبی، مصطفی فخرایی را در آغوش کشیده ، مزین به مقدمه ی علی باباچاهی نیز هست . فخرایی در این مجموعه ساده ،روان و رسا سخن گفته و این سادگی تا جائیست که گاهی خواننده را مبهوت دنیای حسی خود می کند . توجه کنید :

بسیار خوشوقتم که معاصر چشمهای توام .

عصر جاده های هلالی

تاق هایی که دو آهوی رمیده را جا میدهند .

اما در عین حال شعرهای فخرایی بسیار شخصی و فردی ست واین فردیت قطعا به تنهایی در تک تک اشعار زیبا به نظر میرسد اما وقتی به کل مجموعه نگاه می کنیم کمی ذهن ما را به این سو سوق میدهد که نکند شاعر در درون دنیای عاشقانه ی فردی خود غوطه ور است وحرف بیشتری برای گفتن به مخاطب ندارد.

واما اوج زیبایی کارهای فخرایی را در ایهام وبازیهای زبانی در جناس ها و واج آرایی های وی دیدم . تضادهای زیبای به کار رفته در اشعار گاه آنقدر زیبا و خوشایند فکر را به بازی میگیرند که بستن مجموعه را برای خواننده عملا غیر ممکن می کند .

این تاریکی ربطی به آفتاب ندارد.

ببین لنگ ظهر است و کفش هایم در تاریکی راه می روند .

***

فخرایی شاعری توانا در ایهام و بازیهای زبانی ست .

***

شوخی چشمت را جدی نگرفتم

تا آب از چشمم در آوردی .

***

تو نخ تو نیستم که سخت مرا گرفته ای

که بدوزی

به دستمالی که نقش پنجره اش بسته است .

***

پرنده را

پَر نَده در بارانی که اُریب می بارد .

از نکات برجسته ی شعر فخرایی که مرا مجذوب کرده این است که وی سعی نمی کند پیچیدگی خنده دار ودر عین حال بی معنی که بعضا سپید سرایان معاصر به کار میگیرند در شعرش برای به رخ کشیدن دانسته ها و توانایی های خود در کار نمایش بدهد و این اتفاقی ست که باعث شده شعر فخرایی قابل درک باشد ومنِ مخاطب به راحتی بتوانم با آن ارتباط برقرار کنم و بارها آن را زمزمه کنم .

***

در پیاده رویی که همچنان ایستاده میرود می کاریَم .

زیر پایم

می بینی تا بخواهی علف سبز شده

ادامه ی این پیاده رو می رسد به کاغذ مچاله ای در دستم .

***

این دریا

گریه ی ماهیانی ست که

در گریه هایشان شناورند

روزی اگر

گریه هایشان را فراموش کنند .......

ماهیان دردل سنگ ها را دیده ای ؟!؟

************

فریادهای خالق خواندیدنی

مهرداد فلاح :

یکی در آمده که "خواندیدنی یک شوخی است"!
بله ، شوخی شوخی همه چیز عوض می شود:از جمله شعر. پاشا خوب می داند که در دهه ی 70 هم که ما داشتیم قیافه ی شعر مان را عوض می کردیم ، همین تهمت ها را می شنیدیم در باره ی کار مان.نیما را متهم می کردند که دارد با شعر فارسی شوخی می کند امثال حمیدی ها و حتا کسانی نظیر ملک الشعرای بهار!
البته هر کس با چشم خودش می بیند و حق با کسی ست که نیست!
همیشه آنانی که جسورانه مرز ها را می شکنند ، در معرض دشنامند. رنجش دوستانی نظیر پاشا از مهرداد فلاح ، به سبب این نیست که من دارم با خواندیدنی هایم آبروی شعر را می برم. خواندیدنی ها عقب افتادگی شعر ایشان را فاش می کند و فریادشان به این دلیل است که بلند شده... از راه های در راه به این سو ، پاشا چه شعری توانسته بگوید که نظر گیر باشد ها ؟د یالله .......

( برای کسب اطلاعات بیشتر به وبلاگ ابوالفضل پاشا، مهرداد فلاح ، مازیار عارفانی ، بهزاد خواجات سربزنید )

نقدهای گرانبهای شما:

شهرام میرزایی

کار خوبی بود هر چند غزل های مردف دیگه کمتر شعرا را درگیر خودش می کند ولی شما خوب از عهده اش بر اومدین

رضا افشاری

غزلی پر از تصویر به معیت ترکیباتی استعاریک این دو شق برگ برنده این غزل هستند هر چند که در برخی قسمت ها به ورطه کهنه یافت هایی غزل مالی شده منجر شدند
ترکیباتی از این دست
عشیره یِ گریان
ریلِ کهنه یِ محزون ( تنگنای وزن به تطویل این ترکیب انجامیده نه ضرورت کنشگری این ترکیب )
پرچین شب
گیسوی باد
و نمی شه منکر نویافت هایی از این دست بود
خونِ شالی ترین بهار
دانه دانه خواهم مُرد، روی دستی پر ازانار ( ایهام متبادر دلنشینی بود )
تاختن مادیان های بی سوار ( ایجاد یک پارادوکس مستتر )
مُرده ام روی دستِ دار امشب( آشنایی زدایی از دار همیشه نا مطلوب / بی سبب سوی کسی تیر نباید انداخت , جنگ را گردن شمشیر نباید انداخت )
کفن رنگِ آسمان
کوزه ای ابرِ
شالِ شالی ترین بهار
این غزل , زیبایی از جنس قطعیت رو به همراه داره برای همین برخورد یک مخاطب در رفتار های نحوی مولف تمام می شه و جای چند و چونی برای فرآوری و فرآروی بیشتر نمی ده . شاعر به تن یک حس تعریف شده و قابل پیش بینی لباسی از بدایع می کنه که منتج به ایستایی مخاطب برای مورد توجه قرار گرفتن مفهومی می شه که به واسطه از نرم خارج شدن فرصت دیده شدن پیدا کرده . خوب تعریف خیلی از دوستان از شعر در همین اتفاق خلاصه می شه . ایجاد ظرفیت های جدید به معنای حذف داشته های قبل نیست . تمام پیش داشت های ما از غزل کلاسیک میتونه به عنوان یک محور لحاظ بشه عرصه غزل حریص تر از اینهاست اگر بپذیریم که کلمات گرسنه مفاهیم هستند و مفاهیم لایتناهی . این نسبت در هیچ معادله ریاضی نمی گنجه خوب معجزه شعر همینه
چگونه در من هیچ بی نهایتی از خویشتن می سازی

باوه یال

من معتقدم كه كسي كه بتواند مصرعهاي اينگونه را بسرايد قطعا شاعر خوبي است
هِی هِی از اتفاق می تازند ، مادیانهای بی سوار امشب
باز هم تکه تکه یِ من را ، می بَرد با خودش قطار امشب
پشتِ پرچین شب پرستوها ، رویِ گیسوی باد میرقصند
مُرده ام روی دستِ دار امشب
پایِ اندوهِ خاک جاری کن ، کوزه ای ابرِ بیقرار امشب
اما نمي دانم اين شاعر خوب چرا بعضي از تصاوير را تا حد انتزاع صرف پيش برده است و تلاشي را كه در مصرع هاي ذكر شده صورت گرفته است و پرداختي را كه در انجا شاعرانگيش را به اثبات رسانده است در بعضي از مصرع ها و بيت هاي ديگر نمي بينيم
شاعر در اين شعر به نظرم شروع خوبي نداشته است و بيت اول بيت مناسبي نيست براي غزلي كه هر چقدر به اخرش نزديك و نزديك تر مي شويم جان تازه اي مي گيرد
مثلا من نمي دانم چرا شاعر به راحتي در مصرع اول بيت سوم واژه ي ديگري را جايگزين ( قبيله ) نكرده است تا با وجود واژه ي ( عشيره ) قبل از ان دچار حشو نگردد.
و يا اينكه در مصرع اول بيت اول بازوي دشت ر ا اورده است كه نمي توان با ان ارتباط برقرار كرد و يا اينكه ( روي دستي پر از انار امشب ) اورده است كه قطعا مشهود است كه اين بيت را فداي ارتباط ( دانه دانه ) با ( انار ) كرده است كه در غزل امروز نيازي به اين بازيهاي زباني نيست به گونه اي كه غزل را به گرداب نامفهومي بكشانيم
و يا اينكه تركيب ( اشتباه غمگين ) تركيبي نيست كه نتوان از ان دل كند و يا نشود ان را پرداخت داد و باز اينكه ( دست يك ريل كهنه ) اين تشخص بخشي اينگونه به ريل قابل تصور نيست و نمي تواند مخاطب با ان ارتباط برقرار كند اما مي بينيم كه مصرع دومش مصرع خوبي است
و در پايان بايد عرض كنم كه شاعر اين شعر بن مايه ي خوبي براي سرودن غزلهاي زيبايي دادر و مي تواند بهتر و استوار تر هم بسرايد
و در پايان باز هم نمي توانم از زيبايي اين مصرع بگذرم
پشتِ پرچین شب پرستوها ، رویِ گیسوی باد میرقصند

محمد سیار

غزل خوب و روانی بود.
تصویر سازی و گاهی ترکیب کردن کلمات مشخصه های کاربود.
ذهنیت کلاسیک کار رو نمیشه جدا کرد و بعد نقدکرد که جاحایی به کهنگی نزدیک میشه. ارائه تعاریف و تصاویر مختلف از یک اتفاق که در خدمت پبشبرد روایت نبود کلاسیک بودن آن را میرساند.
اما به این دلیل کار نباید مورد کم توجهی قرار بگیرد.
با توجه به زمان کار " پَرکشید " باید به پر کشد تبدیل بشه
در کل من کار رو پسندیدم و لذت بردم اما نه به اندازه ی کار های نه چندان دروتون.

علی اکبر رشیدی

کار بسیار زیبا یی بود تصاویر زیبا و پرداخت خوب
اما به نظر من ردیف بعضی جاهها خوب جواب نمیداد و شعر رو تحت شعاع قرار میداد

ناصر صارمی

غزلی بود قلندرانه هرچند در لایه های قلندرانگی آن روح زنی شاعر نهفته است نه مردی قلندر

مریم علی اکبری

غزل خوبی بود...فقط کاش یه جوری زمان فعل بیت دوم هم استمراری به کار می بردید و اصلن به گمانم حذف این بیت روانی کار را فوق العاده بیشتر می کند

زوربا

1 ) بر عکس گمانتان این شعر بیشتر از اینکه تاناتوسی باشد آغشته به اروس است به زبان شما و به زبان من تولدی دیگر از روی لج یا عناد با کسی

بانو در این نوشته بدون ملاحظه تمام درون و آزارهای کشیده ی تان را ریخته اید بیرون
بدون ترس خودتان را نوشته اید آنچه میگذرد در اتفاقهایتان و نخواسته اید با حسسی روانشناسانه پنهان کنید خودتان را

رخ داده ها را نوشته اید با آنچه که میخواستید رخ بدهد و در آخر دهن کجی به همه چیز شما شدید یک واسوختی ی مدرن

نمیخواهم بیشتر از این از درون و حالات شعر حرف بزنم چه به زعم بعضی ها تبعییت از ریکور نوعی خیال پردازیست اما من به روح شعر و شاعر ایمان دارم ، که کجا روح شعر به شاعر میرسد

2) گاهی ترکیبات لوث سهراب گونه به چشم میخورد سوای کهنگی لوثی زننده است معلق میان زنانگی عاشقانگی و انتقام جویانه و حتتی نزدیکیهایی به جناب کارو

خصوصآ در صحبتهای عاجلانه صریح و بی لذتت از گور
ریل کهنه ی محزون دقیقآ مثل ترکیبات اضافی ی سهراب
پر چین شب

گیسوی باد

اما دوری از وتن ( دوست دارم وطن را اینگونه بنویسم ) این چیزها را هم دارد

اما وزن
گاهی تکرار یعنی دور زیباست

اما یک سوال زیبایی در این همه کشش در وزن کجاست ؟
من نمیگویم بد است اما آیا لازم هست

فاعلاتن مفاعلن فعلن (2) هرچند زیاد به چشم نمیزند اما اگر به جای دور دوم یک رکن اضافه میکردید زیباتر نمیشد ؟

تازه آنوقت مجبور نمیشدی اینهمه ترکیبت و جملات کشدار بنویسی

صحبت زیاد است اما عمر کم

اما در قیاس با شعرهای قبلی از تعارف بگذریم واقعآ ضعیف بود دلیلش را خواهم گفت

سید محمد رضا هاشمی

غزل شما را باید از دوجهت به تصویر نقد کشید..یکی ساختار معنا یی ودوم ساختار زبانی وظاهری واژه ها ...جدایی عشیره یا همان فامیل...گریز از اصالتها وپیوندهاست ترکیب معناییکه هرروزه در جامعه ما اتفاق می افتد..دانه دانه انار..واژه زیبایی که خبر از ساختار ترکیبی وظاهر واژه ها میدهد است که با دانه دانه مردن که همان زلال وبه تدریج مردن وشکفتن است که ساختار مفهومی زیبایی را با هم به وجود اورده اند...قطار
واژه ایست که با حرکت زمان همخوانی دارد.که دارد بی اختیار مارا میبرد
مهمترین قسمت شعر که خواننده منتظر است اتفاق بیفتد پایان شعراست
انهم پایانی که بر چوبه دار واوج مردن..وسپس رویش پس از مرگ شبیه اینکه مرگ پایان کبوتر نیست...یا هر غروبی ابتدای یک طلوع دیگری است....البته در یک مصراع
دست با ضمه امده وبعد پا. اوردید..که درستش دست وپاست یعنی و ...لازم است بعد از پا بیاید وضمه کار ..و...را انجام نمیدهد...من در غزلتان تعابیر بکر واندیشه های ناب وتازه را زیبا دیدم...واز جمله کار های خوبتان بود.

کیوان براهنگ

غزل بسیار روان ، زیبا وسرشار از تصویرگریهای مناسب بود
به جرات می گم از زیباترین شعرهایی بود که از قلم شما خوندم
برخلاف نظر دوستان اعتقاد دارم که ترکیبهایی مثل :
(ریلِ کهنه یِ محزون) شاید از نظر واژگانی کمی قدیمی باشند
اما کلیت ترکیب جدید و زاده ی ذهن شماست .
شروع کار خیلی خوب و با ضربه ی مناسب همراه بود ... در
بیت دوم مصرع :
پَرکشید اشتباهِ غمگینش ، از جهانی پُر از حصار امشب
(پرکشیدن اشتباه از حصار) به نظر م تصویری هست
دور از ذهن مخاطب که با فضای شعر هارمونی نداره ...
از (حصار) میشد استفاده های بهتری کرد
اثر درچهارچوب مناسبی ادامه پیدا میکنه تا مصراع :
دست ُ پا میزنم نمیدانند ، مُرده ام روی دستِ دار امشب
احساس میکنم (روی دست دار مردن ) تعبیر مناسبی نیست
شاید اگر به جای (مرده ام) از (مانده ام) استفاده می کردید
ارتباط قویتر می شد
پایان بندی غزل خیلی خوب و مناسب صورت گرفت
واز این بیت فوق العاده لذت بردم :
باز هم یک عشیره یِ گریان ، امشب از این قبیله می کوچد
هِی هِی از اتفاق می تازند ، مادیانهای بی سوار امشب

نصیر رضایی نژاد

هر بیت کشفی در راستای مضمون شعر داشت
تصاویری که ارائه دادید کاملا ملموس بود مثل :
باز هم دانه دانه خواهم مُرد، روی دستی پر ازانار امشب
و این قابل لمس بودن به ارتباط شعر با مخاطب و انتقال اندیشه کمک زیادی کرده

مسعود عطایی

غزل بسیار زیبائی بود..
بازی های زبانی جذابی داشت مثل "باز هم دانه دانه خواهم مُرد، روی دستی پر ازانار امشب.." که در مصرع های دیگر هم به نظر من میشد این اتفاق بهتر بیفتد مثلاَ در مصرع "عشق آن اتفاق.."---- "عشق آن اتفاق شیرین بود که به روی شیشه ها افتاد..." البته این نظر من بود..

موسی درگاهی

کلمه ای که شعر را به چالش می کشاند کلمه قیدی"باز "است خواننده دفعتا متوجه می شود مگر قبلا هم ؟ پس سعی می کند دنبال کند و برسد به رویشی که در آخر شعر اتفاق افتاده است
ترکیبات زیباییی هم دیده می شود "گور گمنام " کوزه ابر"غزل برداشتن "مادیان های بی سوار "اشتباه غمگین و غیره که کم نیست در شعر
حشوی که نظرات بالا دیدم صحیح می نماید
خواهم مرد انتظار عادت را می رساند" می میرم" شاید با ساختار "امشب"بسازد
دستِ یک ریلِ کهنه یِ محزون ، میفشارد دوباره دستم را
باز هم تکه تکه یِ من را ، می بَرد با خودش قطار امشب
این بیت شعر دوست داشتنی می کند به قول خود شاعر اینجاست که اوج غلبه
"اروس"کهنگی عادت مجموعه ای از انسانها که بر اثر عاداتشان دیگران به انتظار نشسته اند تا بمیرند و اینان جمع شوند و درازای یک قطار را برای حمل تشکیل بدهند
پشتِ پرچین شب پرستوها ، رویِ گیسوی باد میرقصند
بیتی دوست داشتنی هم به لحاظ واج آرایی حروف "شین و سین "هم تصویرسازی
هم اینکه خواننده احساس وزش نسیم می کند

محمد شعبانی

غزل دلنوازی بود. ولی خانم ابراهیمی شما که به فروغ فرخزاد اعتقاد دارید و به قولی نفستان است حتماَ احساس دخترانگی خالص را در اشعار فروغ حس کرده اید. اما من این احساس را در مورد کار شما ندیدم و اگر نام شاعر را نمی دانستم فکر می کردم یک مرد این شعر را گفته. منظور این که احساسات مردانه با زنانه کمی تفاوت دارد و ظرافت در خانم ها اعم از رفتار، گفتار، حرکات، نگاه و متعاقباَ در شعرشان به کار آنها زیبایی دوچندان می بخشد.

2- (مُرده ام روی دستِ دار امشب) را نپسندیدم

3- دستِ یک ریلِ کهنه یِ محزون ، میفشارد دوباره دستم را
باز هم تکه تکه یِ من را ، می بَرد با خودش قطار امشب
شاه بیت این غزل بود.

4- این شعر نیمه غمناک زیاد ربطی به حضرت عشق نداشت که بهش تقدیم کردید.
در این ریزه کاریها دقت کنید می تونستید نام دیگری را انتخاب کنید.

5- از تَرَکهای گورِ گمنامم ، عاقبت من دوباره می رویم
(من) اضافی است.

6- با توجه به فضای کارت وزن مناسبی انتخاب کردی

7-در بیت ششم اگر میشد مفهومی از تشنگی شاعر را نیز به کار تزریق کرد...

یوسف رستمی

شعر زیبایی بود که با توجه به بلند بودن مصرع ها و طولانی بودن وزنی که انتخاب کرده اید کلماتی که صرفاً برای پرکردن وزن وارد شعر شده باشند ، دیده نشد که نشون از تسلط سراینده به عروض و توانایی پرواز یر فراز حصار وزن داره . بیت (( دست یک ریل کهنه .... )) درخشان ترین بیت غزل به شمار میره ، با دقت در تصویر (( تکه تکه شدن )) و (( می برد با خودش قطار امشب )) که به زیبایی تداعی گر واگن های قطاره بدون اینکه اسمی از اونها برده باشین .
(( پای اندوه خاک جاری کن ..... )) مصراعی پخته و پدارای پرداخت و دیدگاه شاعرانه ست و اگرچه مصراع اولش از نظر ساختار ارگانیک ، لنگه ی مناسب مصراع دوم نیست ولی از نظر ساختار دیالکتیکی کاملاً دو مصرع با هم در ارتباط تنگاتنگ قرار دارند و اون پیام مورد نظر رو به راحتی نه از طریق کلید های پیام رسانی بلکه از طریق تجسم فضا و همزاد پنداری در زمان و مکان ، به مخاطب منتقل می کنند .
پرچین شب و گیسوی باد ، ترکیبات تکراری و کلیشه ای هستند که البته نحوه ی چینش و به کار گیری اونا به گونه اییه که زیاد به چشم نمییاد .

رضا طبیب زاده

کار زیبایی بود هرچند کمی برام یکنواخت بود و اتفاقات خاص و شوک آور نداشت...
از بیت چهارم به بعد رو بیشتر دوست داشتم و روان تر میخوندمش...
اما همون بیت چهارم کمی فضای دوری داره... اگه از زاویه ی واژه ها ببینیم، فضایی که واژه ها میسازن توی بیت چهارم کمی جدا از باقیبیت هاست:
واژه هایی مثل: شالی، بهار، دانه، انار، (حتی) شیرین، عشیره، هی هی، مادیان، پرچین، پرستو، گیسوان، می رقصند، خاک و کوزه، فضای یکسانی رو به ما میدن و یک جو محلی رو برای من درست میکنن و سنتی و به بیانی کلاسیک... اما ریل، تکه تکه ی من و قطار به خصوص با شکلی که چیده شدن دور از اون فضای کلاسیکه
شاید اگه جور دیگه ای مثلا واژه ی قطار رو آورده بودید میشد فکر کرد که خوب توی اون جایی که هستیم یه ریل قطارم هست و یه قطارم رد میشه هرچند یهویی هست اما رد شدن قطار میتونه یهویی هم باشه...
همه ی اینا رو از نظر فضاسازی گفتم...
ولی به طور کلی فضاها آدم رو با خودشون میبرن و از این جنبه خوبه فقط کمی توی همون بیت چهارم گیر کردم... به علاوه اینکه با ورود قطار کمی سرعت شعر زیاد شد که این میتونه مثبت باشه...

مسعود هوشمندی

غزلتونو خوندم اون حس و حال زیبایی که همیشه دوست داشتم در یه غزل ببینم تا حدودی احساسش کردم یعنی همان حرف هایی که بوی ایلیاتی بودنشان یه موسیقی عجیبی به غزل می ده ترکیبات و تصاویری که استفاده کرده بودین بسیار لذت بخش بود ..هم چنین رئال بودن و در عین حال حسی بودن بعضی از بیت ها نیز به پایداری غزل می تونه کمک کنه ولی با ردیف کنار نیومدم .فکر می کنم درست جا نیفتاده البته در بعضی جاها.

یاسر قنبرلو

از خوندن این غزل روون و سالم لذت بردم
چیزی که من رو جذب یک غزل امروزی میکنه محتوای جذاب و پرداخت فوق العاده به همراه بازی های زبانی سالم و فرمیه

در مورد کلماتی مثل "هی هی" - "دانه دانه " - "تکه تکه "

باز هم دانه دانه خواهم مُرد، روی دستی پر ازانار امشب

هِی هِی از اتفاق می تازند ، مادیانهای بی سوار امشب

باز هم تکه تکه یِ من را ، می بَرد با خودش قطار امشب

( هم موسیقیایی هم محتوایی و هم زبانی به مصاریع کمک کرده و واقعا برای من لذت بخش و آموزنده است )

خیلی از کلاسیک سراهای امروزی برای پر کردن وزن و به پیش بردن ارکان عروضی و جنبه ی پیشرو دادن به کارشون از حروف اضافه ای مثل "هی" استفاده میکنند اما خب شما خیلی خوب استفاده کردین

کلمات کلیدی استفاده شده در این غزل ما رو به طبیعت میکشونه و حس لطیفی به خواننده میده :
دشت - شالی - بهار - انار - دانه دانه - شیرین - مادیان - سوار - پرستو - باد -
آسمان - ابر - رویش - شب بو

این باعث شده غزلی یکدست رو حداقل در فضا سازی داشته باشیم

اما آیا فضای یکدست و زبان روون که کلا اینگونه شعر ها رو میگن " غزل سالم" کافیه ؟

حالا شما به زبان خوبی دست پیدا کردید ضمن اینکه باید تلاش کنید اون رو به اثبات برسونید و تقویتش کنید همزمان باید روی تاثیر گذاری و جذابیت شعر به همراه آرایه های ادبی متعدی کار کنید

به طوری که مخاطب بعد خوندن کارتون نه تنها به یک فضای یک دست و زبان روون برسه بلکه به یک نگاه ایده آل و منحصر به فرد دست پیدا کنه
اونجاست که یک شاعر خودش رو از دیگران متمایز میکنه
اینکه شما الان خیلی از راه رو طی کردید خیلی امیدوار کننده است
از اینکه انقدر پیشرفت کردید و تقریبا توی بیشتر عبارات استفاده شده در این غزل حرفی برای گفتن داشتند خیلی خوشحالم

عباران مورد علاقه (به جز اون 3 تا مصرع) :

رویِ گیسوی باد میرقصند
پایِ اندوهِ خاک جاری کن ، کوزه ای ابرِ بیقرار امشب
از تَرَکهای گورِ گمنامم ، عاقبت من دوباره می رویم

علی رشیدی

ولی خوشحالم که کار زیباتو خوندم غزل بسیار روان و خوبی بود با تصویر سازی مناسب البته به نظر من ردیف یه جورایی در حق این غزل ظلم کرده بود شاید اگر ردیف زیباتر یا غزل بدون ردیف بود بهتر میشد چون در برخی ابیات درست با قافیه هماهنگ نمیشد وبه نظر تحمیلی می رسید البته این نظر من و در کلیت و زیبابودن غزل هیچ خللی ایجاد نمیکند

پروین پورجوادی

توضیح روان شناسانه ات هم مفید بود وهم جالب .امابه نظر من دخالت حس زنانگی در شعر یک زن، کاملا بدیهی است وحتی اقتباس از سهراب .که کدام شاعرامروزی تحت تاثیرش نبوده وکلمه های شعرش در آن هزار توی ذهن که تو بهتر از من می شناسیش حک نشده ؟!

رامین خسروی

این کار رو اگر با مولفه های خودش بسنجیم ووارد بحث مقایسه نشویم کار بسیار خوبی است که ابیات با ترکیبهای زیبا و مفاهیم بکر تلذذ را به مخاطب منتقل می کند اما سلیقه هم بی تاثیر در این حرکت مخاطب نیست مثلن اگر نگاه کنیم می بینیم ترکیبات کاملن رنگ و بوی نئو کلاسیک گرفته و کار را به سمت این نوع غزل حرکت داده است البته این به معنای عیب نیست ( امروزه کلاسیک سراهای قدیمی حرکت خود را در همان فضا با ترکیبات شاعرانه به مرحله ظهور می رسانند ) وچه بسا مخاطب مدرن رده هم از آن به اندازه لذت می برد . کار با تصاویر قابل لمس و عینی که گاهن ذهنیت را عنصر اصلی خود قرار داده اند و از ذهنیت فراتر نرفته اند و موارد دیگر که این کار را با بر چسب نئو آشنا می کند به نظر شما آیا مخاطب امروز با ترکیب( پرچین شب -ریل کهنه محزون - عشیره گریان - و...) چگونه همزاد پنداری می کند ....آیا با توجه به مولفه های موجود قرار است مخاطب درونی شدن خود را یا بهتر است بگوییم شاعر با نهادینه شدن این حرکت ها در خود شعر را خلق کرده است پس ما نباید انتظار این را داشته باشیم که زبان وساختار باید برچسب مدرن تر بخورد چون در درون شاعر نهادینه نشده وگر نه خالق کار متفاوت تری خلق می کرد ( من معتقدم اگر یک کار اروتیک خلق شود حتمن شاعر آن فضا را باید تجربه کرده باشد تا به مرحله کشف های شاعرانه برسد ) ابته تمام این بحث ها از لذت آنی کار کاهش نمی دهد ما در ژانر خود اثر از اثر لذت بردیم

محسن رضوی

به نظرم باید روی شعرهای شما بیشتر درنگ کرد.با پشتکار بیشتر می توان امید به یک شاعره ی خوب دیگر بست اگر همین راه را ادامه دهید .کار در کل خوب بود مصراع های دلنشین و گاه بیت هایی قوی داشت مانند :
هِی هِی از اتفاق می تازند ، مادیانهای بی سوار امشب
(که عالی بود و به یادم می ماند)
اما می خواهم بگویم دو مصرع یک بیت مانند دو دست هستند و باید خوب انگشت هایشان در هم گره شوند . هر چه قدر این گره بیشتر باشد شاعر موفق تر است.که در بعضی بیت ها این اتفاق را نمی بینم.مثل بیت یک که هر دو مصراع به تنهایی زیبا هستند اما با هم از کارآیی شان کم می شود .نکته های ریزی هم بود که کم کم تجربه می کنید مثل :
از تَرَکهای گورِ گمنامم ، عاقبت من دوباره می رویم

اصغر معصومی

گمان میکنم فضای کار یه کم ذهنیه و با دنیایی که داری توش زندگی میکنی ادقام نشده
حضور کلمه های دست مالی شده ای مثل ( عشیره / قبیله / مادیان و ...) باعث شده کار دچار رمانتیسم بشه و خیلی کلاسیک و "تصنعی" به نظر برسه
البته این نوع کلمه ها و ترکیب ها ذاتن روح شاعرانگی دارند + ریتمی بسیار زیبا ... اما استفاده از این کلمه ها برای شاعر امروز ، مستلزم اینه که : با یه نگاه تازه ، یه کارد جدید ازشون بیرون بکشه ... که من در شعر شما چنین چیزی ندیدم...
نمیدونم ...شاید من توقعم از شعر بالا باشه ...اما من این شعر رو با کارهای قبلی خودت مقایسه کردم و فکر میکنم فضای کار قبلی عینیت بیشتری داشت و البته هماهنگی بیشتری با "دنیای واقعی" اطرافت : عشق شاید شبیه نانی گرم ... روی دستت به خانه برگردد

آرمین ابراهیمی

این غزلترانه ایراد اساسی در وزن و ریتم دارد که البته می تواند به بهانه ی سفارش بر اساس موسیقی انکارش کرد، اما مفهومِ اصل قطعه را نیز دٌچارِ نٌقصان و ضعف می نماید.ردیف ها بی پروا و سرسری گزینش شده اند و بیان در این اثر سرگردانٌ پریشان استٌ این پریشانی، در کنار خوانش معیوبِ مخاطب عام، همه چیز را به هم می ریزد.

مهدی میرآقایی

غزل زیبایتان را خواندم از استخوان بندی محکم و در عین حال احساس و عاطفه ای سرشار برخوردار بود فضاسازی وارتباط تصویری جالب توجهی داشت

سردار شمس آوری

آنچه در خوانش اول به چششم خورد حریف شدن شاعر بر وزن است احساس کردم کمی در طول شعر با وزن درگیر بوده شاعر که گرچه مراعات النظیر های خوب و بازی های لفظی لبه ی ترازو را به نفع خالق کلمات سنگین کرده اما گاه برای تمام کردن تصاویرش کمی در تعارف بین خو و وزن انتخابی اش بوده ... قافیه زلالی فضای لازمه را ندارد (شاید به دلیل روزمره گی که چه عرض کنم به خاطر دیرکردش) ، و در آخر سلیقه ی کج فهم بنده را هم ببخشید که میانه ای با شعرهای مناسبتی ندارد مگر شعر اتفاقی عظیم باشد در کلمات و تصویر هاش ، صرف سرودن شعر برای حضرت عشق دلیلی بر اتفاق عجیب غریبی نیست باید خود شعر کششی آنچنان داشته باشد که بتواند مخاطب را به گرداب درون خو بکشد و معنی را از آن میان پس دهد ...

حمیدرضا اکبری شروه

رویا ابراهیمی شاعر غزل های خویش است . که لحظه های خود را در بازیافت است .

من اورا با ساختار ارگانیکی ومدرن غزلش می شناسم . بدین گونه که آمده است اگر ادامه دهد .سرامد خیلی ها خواهد بود .

کوچک

قبل از حرف زدن راجع به غزل از شما ممنونم برای صحبت کردن در باره جناب فخرایی و دادن آشنایی بیشتر در مورد این هنرمند خوب به امثال من....
اما غزل...
کاملا ً مشخصه که خیلی روش کار شده و برای سرودنش احساس و وقت و مهارت زیادی خرج شده....
بعضی ترکیبها بسیار زیبا و شاعرانه و امروزی پسند هستند مثل:
رویِ آغوش دشت میریزد، خونِ شالی ترین بهار امشب
باز هم دانه دانه خواهم مُرد، روی دستی پر ازانار امشب

و یا این بیت :
پشتِ پرچین شب پرستوها ، رویِ گیسوی باد میرقصند
دست و پا میزنم نمیدانند ، مُرده ام روی دستِ دار امشب

که ترکیب دو مصراع به آدم حال اساسی ای میده....

....در کل ایراد گرفتن از این غزل آدم رو یاد قوم بنی اسرائیل میندازه ولی من یه چند نکته ای که به نظرم میرسه رو جسارتا ً عرض میکنم....
اول اینکه ارتباط برقرار کردن با بعضی از مصراعها کمی سخته... مثلا ً من نتونستم با این بیت خوب ارتباط برقرار کنم:
دستِ یک ریلِ کهنه یِ محزون ، میفشارد دوباره دستم را
باز هم تکه تکه یِ من را ، می بَرد با خودش قطار امشب

عقیده ی شخصی من اینه که غزل اگرچه باید دارای تصاویر بسیار زیبایی از قبیل "عشق آن اتفاق شیرین بود؛ که خودش را به شیشه ها کوبید" باشه اما باید حواسمون هم باشه که غزل روان بودن خودش رو از دست نده و از لحاظ مابعدی بودن معانی ابیات زیاد به سمت شعر سپید نره...نکته ی دیگه ای که به ذهنم میرسه بگم :
همیشه یکی از جنبه های سخت غزل سرایی حفظ انسجام غزل در تک تک ابیات هستش... منظورم اینه که یک غزل در حالت متعالی باید در همه ی ابیات انسجام داشته باشه و کل غزل مسیر مشخصی رو طی کنه... و ابیات مختلف هر کدوم کمک کنند تا غزل به رسالت و هدف نهایی خودش برسه...
و در عین حال ، معمولا ً هر بیت استقلال خاص خودش رو داره.... تا اونجایی که هر بیت میتونه به تنهایی به کار برده بشه برای رسوندن یک پیام مستقل.... البته همونطور که گفتم این یک غزل متعالی خواهد بود که تعداد شاعرانی که به اون دست پیدا میکنند و در بیشتر اشعارشون این فاکتورها به چشم میخوره انگشت شمارند....
من حس کردم که در این غزل این انسجام میتونست بیشتر باشه و ابیات با هم ارتباط بهتری برقرار کنن...
اینکه ایراداتی که به شعر خوب شما گرفته شده تا این حد ریز شده (توی نقد بیشتر صاحب نظرها در مورد شعرتون به چشم میخوره) نشون دهنده ی اینه که غزل شما بسیار ماهرانه سروده شده
ولی در عین حال همگی میدونیم که وصل ممکن نیست ، همیشه فاصله ای هست!

سید مسعود حسینی

غزلت هم زیبا بود ساختار خوبی داشت و از نظر زبانی روان بود و خوش اتفاق
فقط این مصرع رو به نظر من به سادگی ازش رد شدی : ( توی راهت کمی غزل بردار ، یک کفن رنگِ آسمان بردار ) فکر می کنم (غزل برداشتن) خیلی کلیشه شده و از طرفی رنگ آسمان و کفن به دلیل سنخیت نداشتن دریافت مطلب رو دیر میکنه البته در بیت اول اتفاقی از این دست افتاد که در مصرع اول خون شالی ترین بهار با اناری که در مصرع بعدش میاد ذهن رو قلقلک میده و فضای دلنشین ایجاد می کنه که البته شاید همون جا هم می تونستی قویتر کار کنی چون شروع کاره و مسئولیت جذب مخاطب و رهبری اون تا پایان کار رو به عهده داره
در کل بخوام بگم غزل خوب و استخوون داری بود

بهروز مرادی

مصرع دوم بیت دوم احتمالا منظورتون از "اشتباه" همون عشقی باشه که در بیت اول بهش اشاره شده
نمی دونم چطور هم شیرینه هم غمگین
توی همین بیت کوبید و پر کشید می تونه قافیه ی درونی محسوب بشه
بیت بعدی کوچ عشیره فضای غمگینی ایجاد کرده(رحیل)
ولی تاخت مادیانها فقط ترس و سردرگمی رو القا می کنه
که با هم همخونی نداره
بیت چهارم بی شک شاه بیت این غزل محسوب می شه

مُرده ام روی دستِ دار امشب
توی راهت کمی غزل بردار

جناس زیبایی داره و همچنین قافیه ی درونی(یا بیرونی)
و بیت آخر هم یاد آور مرگ ققنوسه
و در پایان هم رد مطلع به زیبایی صورت گرفته ....

علی بهمنی

میدونی من برای بابام هم نوشابه باز نمیکنم.... این زیبا ترین کاری بود که از رویا ابراهیمی شاعر خوندم..... اما توقع من رو بنا بر اون پشت کاری که از تو دارم رفع نمیکنه.میدونی این ی کار کلاسیک درجه چندمه.... اما به من خواننده این امید رو میده که رویا داره حرکت نوی رو آغاز میکنه.....مواظب باش خام تعاریف الکی نشی که این بدترین آفت برای توئه....حذف ردیف و قافیه رو دنبال کن بذار روایت وتصور خودش رو در کل ساختار کلماتی به تصویر بکشه درسته که غالب غزله...... ولی بذار اندشت فرای یک غالب کهنه قدم بزنه........

نبراس میرابیان

شعر زیبا جاندار و عمیقت را خواندم
دیر نظر دادم چون اول می خواستم بشنوم بعد حرف بزنم
نقد های دوستان را خواندم
چند نکته جالب در آنها به چشم می خورد
یکی تکیه بعضی ازدوستان روی کلمات نو و کهنه که به نظر این حقیر ایرادهای بیهوده ای است مگر حرف زدن کهنه و نو دارد به نظر من شعر باید شعر باشد وبرای شعر
شدنش می توان با کلمات بازی کرد اینکه چند نفر نمی پسندند مطلب خنده داری است اصلا یکی از اصول شعر که آن را زیبا میکند بازی با کلمات است
یکی دیگر ردیف است رویا جان بنظر من یکی از وزنه های زیبائی این شعر ردیف آن
است چون خواننده را در زمان سرگردان نمی کند
شما ببینید نقد سید رضا هاشمی را چقدر به دل آدم می چسبد نه اینکه بگویم فقط باید تعریف وتمجید کرد - نظر هر کسی مهم است اما اینکه بیاییم کلمه کلمه شعر را
جراحی کنیم بنظرم کار درستی نباشد
اگر شعر را خواندی واحساست را برانگیخت همین کافی است وگرنه اگر بخواهیم تکه تکه اش کنیم وایراد بگیریم که از شعر حافظ ومولانا هم می توان ایراد گرفت
دیگر اینکه حتی آثار بزرگترین شعرا هم یک بیت الغزل (همان شاه بیت خودمان)
دارد که اوج کار شاعر است و ابیات دیگر راتحت شعاع قرار می دهد پس این ایراد نیست
امیدوارم دوستان ناراحت نشده باشند
اما نظر خودم
یکی از زیباترین شعرهائی بود که خواندم
میدانی چرا چون وقتی شروع به خواندنش می کنی سوار شعر میشوی وهمگام باوزن وروایت زیبایش به انتها میرسی حتی اگر در نگاه اول خواننده مفهوم بعضی
کلمات رانفهمد دلنشینی سروده به حدی است که این فرصت رابه او نمی دهد
مکث کند ودوباره بخواند بلکه تا انتها میرود بعد ...مثل بعضی فیلمها

حسام بهرامی

روایت غزل شما بسیار دلنشینه اما باید نوع تصاویر کشش ایجاد کنه با بعد تصاویر زیاد باشه
مثلا ما می هوا سرد است
که خالی از هر گونه بعد وعمق
گاهی می گیم سرد به صورتم میزنکوچیدن عشیره و دستهای ریل....نمی دانم و خوانده ام گاهی که یکپارچگی متن منوط به فراشد ساخت و فرآیند غریب آن متن است...مساله غزل هم داستان دیگری دارد.ابروهایم رابالا برد بی زنانگی کار و دنبال زنانگی گشتم که نبود ...شاید غزل راهش نباشد شاید کلمه ها فرار می کنند از رنگ تو در این فرم و در این دیدنی
که بعدش بیشتره
لاله گوشه سرخ می داغد
که همونه ولی فاصله زیاده
حالا شما هر چه بیشتر عمق بدی بیشتر کشش ایجاد می کنه
من منظورم بافتن کلام نیست که تصاویر سر هم کنه وکلام دچار سختی معنا بشه

آرش گرگانی

کوچیدن عشیره و دستهای ریل....نمی دانم و خوانده ام گاهی که یکپارچگی متن منوط به فرایند ساخت و فرآیند غریب آن متن است...مساله غزل هم داستان دیگری دارد.ابروهایم رابالا برد بی زنانگی کار و دنبال زنانگی گشتم که نبود ...شاید غزل راهش نباشد شاید کلمه ها فرار می کنند از رنگ تو در این فرم و در این دیدن

فاطیما کرمی

۱)شعر های ردیف دار نوعی تکلف را بر شاعر تحمیل می کند....که همین تکلف باعث محدودیت و ردیف اندیشی او می شود
2)تصویر انار با نوشتن جداگانه دانه دانه....کاملا ملموس و حرکت دار شده...
3)عشق آن اتفاق شیرین بود؛ که خودش را به شیشه ها کوبید.....ش ش ش واج ارایی لطیف شین...بار موسیقایی این بیت را بالا برده...و لطافت این اتفاق شیرین را دو چندان کرده
4)پشتِ پرچین شب پرستوها ، رویِ گیسوی باد میرقصند×از این بیت بسیار خوشم امد....پ پ پ....واقعا صحنه پشت را در شب می کشد به رخ....
این مصرع هم بسیار عالی ست "دست و پا میزنم نمیدانند ، مُرده ام روی دستِ دار امشب
5)در بیت بعدی با صنعت تجرید و جابه جایی مخاطب ...شوکی به شعر وارد شده که از طرفی لطیف و غیر قابل پیش بینی است...از طرفی محور عمودی شعر دچار تغییر ناگهانی شده چرا که علاوه بر تغییر مخاطب...نوع امری و انشایی بیت هم کمی خواننده را متعجب می کند...البته زیبایی تر کیبها مانع ان می شود که بگوییم بد شده...

*******

در اینجا لازم میدونم از شاعر توانا جناب آقای نبراس میرابیان بنده رو شرمنده کردند و یک پست ازhttp://www.nebras5.blogfa.com وبلاگشون رو در قسمت معرفی دوستان به بنده اختصاص دادند تشکر کنم .وهمچنین از جناب آقای حمیدرضا اکبری (شروه )( نویسنده پژوهشگر و محقق) که بنده رو مورد عنایت قرار دادند و در وبلاگشونhttp://sharvih.blogfa.com در پست اردیبهشت ماه (شعر وز وز یک مگس کنار گوش خدا) را معرفی کردند کمال تشکر را دارم . امیدوارم شایسته محبت ایشون و دوستان دیگری که به این بنده حقیر لطف دارند باشم .

وبلاگها هم شخصیت دارند .

بله درست خواندید وبلاگها هم شخصیت دارند . میگویید نه ؟ پس مطلب

زیر را بخوانید .

زنانگی

baraneroya — Mon, 21 Jul 2008 16:14:18 GMT

قول داده بودم با غزل به روز کنم اما به دلایل امنیتی از نمایش غزل معذورم.

من

شبیه سماوری بی آب

خسته از انتظار می سوزم

روز با چرخ زندگی تا شب

درزهای گلایه می دوزم

من برای توئی که اینجا نیست

پشتِ هم چای داغ میریزم

روی پاگردِ خانه من تا شب

از سلامی صبور سَرریزم

شاید

امشب حضور شیرینت

بعد صدها بهانه برگردد

عشق

شاید شبیه نانی گرم

روی دستت به خانه برگردد

می خَزَم لای دفتر شعرم

می چکد واژه های غمگینم

توی شعرِ فروغ میپیچم

سفره را هــــــــــــی

دوبــــــاره می چینم

شعر

اینجا شبیه هر چیزی ست

شکل دلواپسیِ هر ماهت

شکل جنگ حقوق یا ارقام

با هجای کشیده ی آهت

اضطرابِ رسیدنت در شعر

هی سرَک می کِشد خیابان را

هی ترَک میزند سکوتی سرد

شیشه ی گرمِ ترسِ ایوان را

باز هم پلک میزند با من

عقربکهای ساعتی بد خواب

من

غذایی که از دهن افتاد

من

همیشه سماوری بی آب

*******

مرا که شاعر خوبی نبوده ام هرگز

به هق هق باران به گریه ها بسپار

دیکتاتوری با چشمهای قهوه ای

baraneroya — Sat, 28 Jun 2008 16:34:18 GMT

قرار بود این پست با یه غزل به روز بشه اما به خاطر طولانی نشدن مطالب غزل رو برای دفعه بعد احتکار کردم.

بعضی وقتها ما بعضی از شعرها رو میخونیم و با خودمون میگیم کاش این شعر رو من گفته بودم اینها شعرهایی هستند که خاصیت زمزمه شدن دارند هرچند خیلی از اینها دوبیت اول از یک غزل یا مثنوی هستند که ممکنه در این حالت زیبایی خودشون رو نشون ندهنداما اکثر شعرهای انتخابی از لینکها انتخاب شدند که اگر خواسته باشید بتونید هر شعری رو که می پسندید از لینک مورد نظر پیدا کنید . حالا شمای شاعر دوست داشتید کدامیک از این شعرها رو خودتون گفته بودید ؟

پیکرم را می تراشی با دوچشمت ای مریوان دختر شیرین گلاب

ذره ذره شکل انسان میشوم جائی برای پیچ وتاب

مرد سنگی هرگز از عشق ولطافت چیز دلچسبی ندارد کوهکن

در سراب زرد چشمم زندگی جریان ندارد بگذر از من مرغ آب

فرهاد آزمون

شناسنامه ام از نامی آشنا خالی است
محیط صفحه پر از روزهای توخالی است

سکوت صفحه اسیر سفیدی متن است
سکوت صفحه پر از « این چه جای خوشحالی» است
حسین جلال پور

"حالتی که در تهوّع بود
پس چرا نشد "اِلی أَحسن..." ؟!
تا به کی بیاورم بالا...؟!
مردنی که زنده شد در من..."

مسعود عطایی

آغاز عشق و کوچه نگاه تو بد نبود

آن روزها هنوز تظاهر بلد نبود

آن روزها تلفظ پرواز ساده بود

آبی اسیر شورشی جذر و مد نبود

زنده یاد علیرضا نسیمی

۱- عشقی به آتش می کشی فی الفور ظاهر می شوم
گر اذن بر روحم دهی بی جسم حاضر می شوم
2- زلف درخشان را به این ابر سیه مسپار
ساکن نباش و بگسل این دیوار دشمن ها
مهدی مظلومی

در چشمهای خویش مثل تو بی تاب می شوم

وقتی نگاه میکنم به تو ، مهتاب می شوم

آنقدر فکر کرده ام تو منی من تو ام که شب ،

آیینه در بغل گرفته و بی خواب می شوم

زوربا

روح تو شعر زندگي,نام تو عشق ماندني

شب كه حديث چشم تو بر مژه ام سوار شد

شد همه ي وجود من بال و پر پريدني

شادی خوشدل

نعنای تند/ مزّه ی اُربیت / سوء ظن!

دیوانگیّ مزمن مردی به نام من...

دارم میان خاطره ها پرسه میزنم

در صفحه های منقبض با تو گم شدن

امید صباغ نو

من :

سايه اي كه در شب مهتاب ديده اي...

اصلا

خيال كن كه مرا خواب ديده اي !

از پشت شيشه ي اتوبوسي

به اتفاق

مرغ مهاجري

لب تالاب ديده اي

محسن رضوی

ترم ترانه تر از نغمه هـــای بــارانـی

و خیس ِ خیس صدا از هـوای بـارانی

صدا صدای من است از دو سمت می آید

دو تـا فـلـوت شـكـسته ،دو نــاي بـارانی

زهرا اسمعیل زاده

دیده گریان و عجب حال عجیبی دارم

در دلم بار دگر شوق حبیبی دارم

باز فردا شود آدینه ومن منتظرم

بهر دل وعده دیدار طبیبی دارم

نبراس میرابیان

درد ِ من نیست ، که این درد پریشانی هاست

این جنون لازمۀ کوچ بیابا نی هاست

پشت من پهنۀ زخم است ، ولی شهر هنوز...

اولین دغدغه اش پینۀ پیشا نی هاست

عمران میری

من و فلسفه از یک چشمه آب می خوردیم

که تو آمدی و زلالی چشمه تو بودی و

چشم هایی که رد پای بهشت بود

درست موقعی که همه ی عقربه ها سرو ته یک نقطه بودند و

از جیک جیک من و فلسفه ، سرگردان

دکتر داوود بیات

عاشق بمان این عشق درمان من و توست

این یادگار سبز ایمان من و توست

وقتی که این قصر،این اوین،این عادل آباد!

دیوار و در،این شهر زندان من و توست...

زهرا رئیس السادات

برجسته ترین شخصیت غم شده ام
تصویر سه بعدی جهنم شده ام
من از سر لجبازی شیطان و خدا
معجونی از ابلیس و از ادم شده ام

رضا افشاری

از سنگریزه های سرم می چکی ، بچک

تا کوه می خورد کمرم می چکی ، بچک

صد راه از نوکت به سرم مانده بوسه ای

در بینی ستُرگ کرم می چکی ، بچک

زری شاه حسینی

این جاده مسیر خود پسندی شده است
لبریز ز پستی وبلندی..... شده است
این امد ورفت بر قتان فاجعه نیست
لبخند شما سهمیه بندی شده است

سید محمدرضا هاشمی

فقر هم مثل زهر شیرین است
مثل لبخند های دورا دور
مثل زیبایی پر اززخم
داستان های مصطفی مستور

امیرمیرزائی

باورش می کنم ولی سخت است

سال هایی که در لجن خفه شد

تخت خوابی که وسعت قلبش

سهم آغوش بـــــــاز ملحفه شد

پریا تفنگ ساز

دارم از اصطکاک می افتم توی یک استکان خواب آلود
همچنان قطره قطره می بارم توی جریان تازه ای از رود

کودک از من سوال می پرسد، شاعری در زوال می میرد
این همه اتفاق پی در پی هی مرا اشتباه می گیرد"
رضا طبیب زاده

در من صدات را خفه کردند سایه ها
آدم فروش ها ! خطری ها ! کنایه ها
دارم هلاک می شوم و این گلایه ها
لبخند می زنند به آدم / ـــ ....

اصغر معصومی

وقتی که جنس رابطه بیمار می شود
مریم حقیقتی است که انکار می شود
مریم حقیقت

لبهای تو بر صورت سرخت،چه بگویم
اغراق نباشد؟!ترکی روی اناری
رگهای تنم پر شود از یاس بهشتی
دستان خودت را که بدستم بسپاری
محکوم بتو هستم از این جرم خیالی
دستت چو طنابی و تنت چوبه ی داری
حسن اسحاقی

اندیشه ها به ورطه خشکیدن اشعار من به مرز فراموشی

بیداری ام: تسلسل مرگیدن، خوابیدنت : هزینه خرگوشی

می پاشم از گلوی خیابان ها در اقتصاد کودن انسان ها

بیدادگاه جامعه بو کردست، منجی روز آخر من کوشی؟

علی بهمنی

انسان پوچ، معنی در متن گمشده
گرچه جهان کلام به آخر رسیده ای ست
دلتنگی ات بزرگتر از گریه کردنت
تنهایی ات بلندتر از هر قصیده ای ست...
سید مهدی موسوی

دنیا حضور مسخره ای از تضاد هاست
تکرار روزمزه ی غمگین و شاد هاست

شاعر دلیل خنده ی یک مشت حرف زشت
همواره توی تیر رس انتقاد هاست

محمد مبلغ اسلام

در آتش عشق بال من میسوزد
هرخاطره در خیال من میسوزد
هرچندکه قلب سنگیت یخ زده است
یکروز دلت به حال من میسوزد

عبدالرضا مفتوحی

از دست شما به غصه خو می گیرم

با گریه مرتبا وضو می گیرم

من هفته ی پیش،پیش چشمت مُردم

این هفته مشخص است بو می گیرم

علی شهیب زادگان

باهق هق زن سکانس آخر پرشد

آغوش پتوی خونی ات سانسور شد

کپسول هوا فکر بدی کرد تو را

تا نان خبرنگارها آجر شد

فاطمه قاعدی

من هی شده ام چرا تو بی زیراتر
طی می شود این لحظه و ما میراتر
ما هردویمان قطب انیم ای بانو
اس/هال کنی تو می شوی گیراتر

ناصر صارمی

هر روز قرص می جودم در نبود تو
هر روز دود می کشدم تا حدود تو
در گور لابه لای خودم غلت می خورم
یعنی دوباره گیر می افتم به مود تو
محمدسیار

ديوانه‌ي عطر ياس خوشبوي توام
در حاشيه‌ي مدينه آهوي توام
کشتي شکسته‌اي که پهلو زده در
اندوه کناره‌هاي پهلوي توام

قاسم صرافان

میلرزم و ضعف دید دارم دکتر

مجنونم و شکل بید دارم دکتر

لبهای من از تب جنون می سوزند

بوسیدگی شدید دارم دکتر

جلیل صفر بیگی

چون حرکت ابر ساکت و سنگینی
می آیی اگرچه درهمی غمگینی

می دانم اگر صبر کنم ای باران!
این بغض رسیده را خودت می چینی

رضا نیرو

باز با غم به گینه می افتم ، یاد بخت سیــــــــــــــــاه آفریقا

کاسه هایی که رو به خورشیدست ، غصه های نگاه آفریقا

دم به دم گــزارش و تصویــر سرزمیــنی طـلاتر از الـــماس

آنقدر سخت نیست ای انسان بشـــنوی درد و آه آفــریقا

محمد شعبانی

یک شاخه گل از بهار قالی بفرست

یک بوسه ی شیرین خیالی بفرست

از بیخبری خسته شدم درکم کن

یک نامه نه یک پاکت خالی بفرست

باوه یال

دلم میگیرد از تهران واز اوضاع ناجورش

شراب تلخ می خواهم که مردافکن بود زورش

نبودی تو گر اینجا چه علامه چه سربازی

چه فرقی داشت داشنگاه آزاد و پیام نورش

شایان ربیعی

آن تخم مرغ سفت اگر شل نبود چی؟
آن بوته های خار اگر گل نبود چی؟
این شعر دشت و سفره باز خلیت است
اما مخاطب من اگر خل نبود چی؟

محمد حسینی مقدم

شبی به خانه تنهایی ام کسی در زد

فرشته ای که به اعماق روح من سر زد

همان کسی که از آغاز خواب بعد از ظهر

و از میان همین چمشهای من شد رد

محسن قاسمی

به خود هیچ می رسم از خود

به خداوند اُمی از نیچه

به خلا ء ، به سر و صدای سکوت

پشه های گرفته ماهیچه

شهرام میرزائی

تا پنجره ها اسير اين ديوارند

بين من و تو هميشه سد مي كارند

بگذار كه با گريه به پايان برسم

چشمانم عجيب ميل باران دارند

مهدی کوه پیما

بپاش فاجعه ! سَمّی غلیظ در بدنم !

که من عصاره ی مسموم ِ نسل ِ زل زدنم !

به قاب عکس ، به گل های باغبان چیده

به سنگ ِ قبر مزاری که نور بلعیده

یاسر قنبرلو

یک قصه بوده‏ام که خدای خیالی ام

شعرم کند که باز تو هر شب بنالی ام

امشب تمام می شود این قصه تا ابد

امشب عجیب خسته و حالی به حالی ام

بی بی سمانه رضایی

لحظه های منجمد مرا صبور میبرند

حقِِ انتخاب با تو نه به زور میبرند

زوزه های خشم زرد برگهای خسته را

وحشیانه تا ضیافتی نمور میبرند

علی مرام

مدرسه خاطرات شيرين...

آن كلاس لطيف نقاشي

من هميشه پي حريف شعر

تو هميشه حريف نقاشي

بهرام احمدی

کنار یک شبه... نیمه لخت بی تندیس

همیشه زندگی...ات را جدا/ جدا بنویس

صدای جیغ زنی توی بوق ماشین ها

نگاه ترس من از چشم های کور(!) پلیس

رضا صحرائی

انگشت آبی چکانم با بغض آبستنی که

دلبسته ی خاطراتم دلواپس بودنی که

بودو نبودش یکی شد وقتی تورا کم می آورد

مثل خوره می خورد باز این فکر مستهجنی که

حسام بهرامی

تفاوت مادر ، با زنیکه صیغه شده

سر ِ تراشیده ، با چهار تیغه شده!

تفاوت سیلی ...و کشیده ی محکم!!

[ محبت ِ دووورِ کهنه ی عتیقه شده ]

زهره جعفر زاده

دو چشم خمار و یک لب گریانم

دیریست که با قافیه در زندانم

در بین کمان ابرویم تیری نیست

تا تیر زند به قلب زندانبانم

مریم علی اکبری

پیچ در پیچ هست و بی سر و ته/ سرنوشتی که من رقم زده ام

مثل این کوچه ها که در دلشان/همه ی شب تو را قدم زده ام

دل که بیتاب میشود٬ کلمات/در سرم مثل باد می رقصند

اسمشان را نه...شعر نگذاریم/گاهگاهی که از تو دم زده ام...

مهدی معارف

حکمی بدهید وحی منزل بشود

پرونده مان نگو معطل بشود

امضا بزن و جان عزیزت ای عشق

بنویس فقط سفارشی حل بشود

علی اکبر رشیدی

این هم یه کاریکلماتور از جناب کرهانی تا دیگه ایشون بنده رو متهم به کلاسیک زدگی نکنند

جلد دوم شناسنامه ام خواننده ای نداشت

این هم یه رباعی همینجوری برای دیکتاتوری با چشمهای قهوه ای که دلش به اندازه ی یه گنجشک مهربونه

حرفی بزن از عشق دلم غم دارد

از بغض که شانه ی تورا کم دارد

ممنوع ترین میوه تو را خواهم چید

افسوس که لبهای شما سَم دارد

*****

معرفی :

انجمن مجازی نقد شعر معاصر ایران http://www.anjomanmajazi.blogfa.com/رو همه تقریبا میشناسیم وبا فعالیتهاش آشنا هستیم اما خدمت اون دسته از شاعرانی که هنوز با انجمن مجازی آشنا نیستند عرض کنم که این انجمن هر دو هفته یکبار دو شعر از یک شاعر انتخاب می کنه و جهت نقد عموم به نمایش میگذاره از خصوصیات کم نظیر این انجمن اینه که کاملا بی تعصب عمل میکنه از غزل گرفته تا سپید از مدرن تا پست مدرن بدون باند وباند بازی بستری رو فراهم کرده تا اشعار دوستان نقد بشه شما می تونید توی این انجمن لینک بشید و بدون هیچ عواقبی نظر صریح خودتون رو راجع به اشعار دوستانتون بگید . امیدوارم شاهد انتخاب اشعار شما هم برای نقد توی انجمن مجازی باشم . یاحق

پارانویا×

baraneroya — Wed, 07 May 2008 23:12:18 GMT

همیشه پشتِ غزلهایتان زنی پیداست

که چشمِ آبی مستش رقیبِ صد دریاست

زنی که خواهش شبهای بی مَنَت بوده

نشسته کنجِ خیالت ببین گُلم اینجاست

ببار ابـــــر خسیـــــسم بـــــبار می رویـم

ببار پوچِ مهیبی که سایه ات بر ماست

منم همان زنِ گیسو شِلالِ میشی چشم

که پایِ عشقِ نجیبم به خط تو امضاست

دوباره مرد فلانی به چادرم پیچیـــــــــد

که حیف نیست عروسک قناری ات تنهاست ؟

من از تمامِ گُذرهای بی تو می ترسم

و تو تمامِ گُذرهای پِیــــــــکرت( لیلاست)*

******

درونِ وحشت بخشی به هوش می آیم

ولمس پچ پچِ گنگی که طفلکی از ماست

کنارِ تختِ غریبم نوشته : بی همراه

مکان:اتاقِ مجانین و ظاهرا" فرداست

جنون چه اَنگِ تمیزی..... صدای تو می گفت

ازاین به بعد عزیزم تو خانه ات اینجاست

* پارانویا : بیماری بدبینی

* گفت لیلا معشوق تمام عاشق هاست

و یه موضوع جالب: دیروز وقتی داشتم همینجوری دلِی دل کنان از جلو دفتر شعر جوان در نمایشگاه کتاب می گذشتم دوست عزیزی بنده رو یه جا اوردند وبعد از چاق سلامتی یکهو پرسیدند: رویاجان شما جز کدوم دارودسته هستید. منی که تا حالا فکر می کردم دارم کار ادبی می کنم . یک لحظه خودم رو در هیئت مافیا با اسلحه وتیربار تصور کردم وچهار شاخ نگاهش کردم ودر نهایت اظهار بی اطلاعی کردم اما ایشون گفتند که می دونند بنده در کدوم باند هستم و منِ گردن شکسته هم هرچی اصرار کردم تا ایشان دارودسته مذکور رو معرفی کنند تا حداقل حقوق عضویتم رو از باندم بگیرم نگفتند که نگفتند. خلاصه اینکه تصمیم گرفتم اینجا بنویسم تا شاید اگه کسی خبر داره من رو هم مطلع کنه و راستی چی داره به سر ادبیات ما میاد؟

وز وز یک مگس کنار گوش خدا

baraneroya — Tue, 08 Apr 2008 08:48:18 GMT

(خدا سلام) چطوری ؟ حکومتت جور است ؟

هنوز عرش خدائیت / نور علیَ النور است ؟

مِدال خلق بشر را هنوز هم داری؟

هنوز حضرت آتش به سجده مجبور است ؟

هنوز عطر گناهم پر از تنِ سیب است ؟

هنوز بَعدِ قیامت هوویِ زن حور است ؟

اگرچه بنده ی خوبی ........رَدَم نکن امشب

خدا ! شرایط انسان عجیب ناجور است

خدای بکرِ تخیل بگو چرا اینجا

شُغال فاتحِ بی چون وچند انگور است

چرا حقوق بشر را جهان نمی خواند

برای کودکِ فقری که سهم یک گور است

سراب پاسخ کافی برای ماهی نیست ؟

که باز پولکِ عقلش اسیرِ در تور است ؟

خدایِ محضِ عدالت بگو چرا اینجا

کلید دارِ طبیعت طبیعتش زور است

و وصله های لباسی که شَرم می ریزد

بساط خنده ی مشتی لباس مغرور است

خدا ببخش مرا کافری مرامم نیست

خیال کن که صدایم / هوارِ یک مور است

خیال کن مگسی بوده ام که بالی زد

ولی شرایطِ انسان هنوز ناجور است

دوکلمه ی ( خدا سلام) را نمی دونم کجا ولی ازیه جائی الهام گرفتم با عرض معذرت از شاعرش که اسمش یادم نیست ....

اینبار یه تعدادی از نقدهای عزیزتون رو برای نمایش انتخاب می کنم البته به ترتیب زمان کامنت گذاری

نظرات عزیز شما

زوربای عزیز

بیت "خدای بکرِ تخیل بگو چرا اینجا ؟!؟

شُغال فاتحِ بی چون وچند انگور است ؟؟"

به علت اینکه پرداختی رویش انجام نشده پا در هوا مانده مخصوصآ کلمات "شغال "فاتح "انگور

در بیت ""سراب پاسخ کافی برای ماهی نیست ؟!؟

که باز پولکِ عقلش اسیرِ در تور است ؟؟"

مصرع دوم تناسبی با اول ندارد مخصوصآ با آن علایم گیج کننده ی آخر مصرع اول

در ضمن ترکیب پولک عقل ترکیب خوبی نیست بیشتر شبیه ترکیبهای لوس و بی معنی و پا در هوای سهراب است

لازم به ذکر منبع برای این ترکیبات هم نیست که خود بهتر میدانید

مصرع "و وصله های لباسی که شَرم می ریزد "

از لحاظ دستوری ناقص به نظر می آید یعنی جمله ی ناقص شرم می ریزد بعد از
که ی اضافه توضیحی در باب لباس نمیدهد هرچند مفهوم را میرساند

و منظور شاعر تمام رسیده ولی رساندن منظور دال بر تکمیل و درست بودن نوشته نیست

بیت عالیست مخصوصآ اگر در مصرع دوم ترکیب لباس مغرور را مرخم بگیریم وبا سکون "س" بخوانیم به همین لحاظ پیشنهاد میدهم مصرع اول اینگونه باشد "

"و وصله های لباس حنایی ی کودک "

اما در کل شعر نسبت به قبلی ضعیف ارزیابی شد و انسجام خوبی نداشت دیگر اینکه هارمونی هم میلنگید و ارتباطات عمودی ...

روح الله کرهانی

علماي روانشناسي از جمله " ابن بابونه روان نژند آبادي " در رساله
Self insectualism( خود حشره پنداري ) مي نويسد هرگاه هنر مندي در كارش
خود را مگس انگارد نشان آن است كه در او ميل " پرواز " ولادت يافته اما هنوز آن قدر زيادت نيافته كه خود را پرنده انگارد.و چنانچه اين ميل فزوني يابد به مرحله
ُSelf birdualism(خود پرنده پنداري ) خواهد رسيد و مراحل مختلف پرواز خيال را
طي خواهد كرد.
اما در مورد "وز وز " علماي Psychobiology (روانشناسي زيستي ) براين باورند
كه علت اصلي آن افزايش " اسيد وز وزيك "است و علت رواني آن را انديشيدن
به ارمان شهري مطلوب و مقايسه آن با وضعيت موجود و نارضايتي از وضعيت مو جود
ميدانند.بر اين اساس شاعر كه خود را از ان آرمان شهري كه عشق ومحبت وايثار
و انسانيت سرلوحه آن است دور مي بيند و واكنش نشان ميدهد به اين گونه.

محمد سیار

هنوز عرش خدائیت / نور علی النور است ؟؟ " برای اینکه تو وزن باشه باد نور - علا- نور خونده بشه. در صورتی که نورن علا نور صحیحه. به نظر من این شعر خوب بود. چون فضا ساختگی نبود بلکه در ذهن شما اتفاق افتاده بود و روانی سیر شعر این مطلب رو میرسونه و لی در مورد بعضی مصراع ها که ارتباط خیلی مستحکمی نداشتن فکرمیکنم با صرف کمی وقت کاملا مرتبط بشند.هم از نظر عقلی و هم شاعرانگی

زری شاه حسینی

چگونه است؟ آیا انسان خطای خداست یا خدا خطای انسان؟- نیچه

سیدمحمدرضا هاشمی

وخدا هم خوب میداند که شرایط انسان چقدر نا جور است
وغزلی دلنشین ولبریز از تعابیر بکر وزیبا حرفهای تازه ناگفته لذت بردم

نصیر رضائی نژاد

شعرتون رو خوندم خیلی زیبا بود باور کنید به غیز تحسین چیز دیگه ای نمی شه گفت
به قول یه ترانه سرا : اگه اینها همه کفره یکی حرفی بگه بهتر .....
واقعا این نوع کفر گفتن عین ایمانه و من بهش معتقدم
خر باش که این جماعت از فرط خری
هر کو نه خر است کافرش پندارند .

سید مهدی موسوی

بی تعارف شعر را دوست نداشتم
خیلی جاها به شعار نزدیک می شد
جاهایی هم که به تصویر روی می آوردی
به جای استفاده از نمادها و شخصیت پردازی و...
اضافه های تشبیهی مثل پولک عقل و... دیده می شد
کلا خیلی ترکیب اضافی داشت
اسلش ها هم اصلا لازم نبود
تنها پایان بندی کار بود که دارای کشف و اتفاق
و زیبا بود
در مورد اشکالات ریز هم
مثلا خواندن «نور علی النور»
برخلاف شکلی که اصطلاح در بین عامه تلفظ می شود (به خاطر وزن)
از زیبایی اش کاسته بود

امیر حسین نیکزاد

اینقدر ساده انگاری را نمی پسندم
در مصراع دوم برای آنکه خللی به وزن وارد نشود ناگزیریم نور ِعلی نور رو /نورَ لانور/ بخوانیم که تلفظ عین به صورت همزه ی وصل اگر ایراد نباشد پسندیده نیست
ترکیباتی چون مدال خلق بشر برای خدا یا حضرت آتش زبان شعر را به شعر طنز نزدیک کرده
هنوز عطر نگاهم پر از تن سیب است
با تن سیب کنار نمی آیم
ضرورت وزنی توجیه خوبی نیست و تعبیر های زیباتری قابل پرداخت هستند
از تتابع اضافات هایی چون شغال فاتح بی چون و چرا... بیشتر پرهیز کنید و همین طور ترکیباتی چون: پولک عقل، سراب پاسخ و...

محمد حسین بهرامیان

این شعرت واقعا معرکه ست
خیلی خوب شده
باور کن یکی از قشنگ ترین کارهاته
باز هم همون عصیان همیشگی که توی کارهات موج میزنه اینجا دیده میشه اما با شدت بیشتر و صد البته تاثیر گذار تر
شاید به این دلیل که با خدا داری مناظره می کنی
علامت سوال های اضافی را حذف کن
سعی کن تاکید سوال ها توی خود شعر مستتر باشه که البته هست

شایان ربیعی

شعر خوب شروع می شود
خوب ادامه پیدا نمی کند
و بد تمام می شود
اما حتی آنجا که شعار زده گی جلوه بیشتری دارد از شعر لذت بردم
فکر می کنم این روزها لاپوشانی در شعر جالب نباشد چیزی که در لای بیت های شعرت نبود گرچه زبان رو شده ای داشت .

مرتضی ملک محمدی

بعضی جاها یه حرفایی زده بودی شکایت هایی کرده بودی که هیچ ربطی به خدای بیچاره نداشت!!!کلآ از این نمونه شعرها توی ادب فارسی کنم نداریم اما خب اکثرآ در میان یک قصیده یا غزل می آیند.اما این شعر شما کاملآ یک شکوایه است.معمولآ دیگه کمتر کسی از این گونه شعرها استقبال میکنند.
ضمنآ اگر این شعر را به صورت نثر بنویسیم ببخشید اما خودتان هم خنده اتون میگیرد.

ناصر صارمی

شعر بی اعتراض یعنی گناه و آلودگی و اعتراض یعنی دعا و آمرزش.
این سروده ی یکدست و مانیفستیک را به تکرار خواندم .سهل الممتنع و گیرا بود.
اتفاقا "خدا سلام" را من هم چندین بار شنیده ام اما همه را نشنیده گرفته ام به دلیل ضعف کار آمدی شان ولی از شما شنیده میگیرم که راست نشسته است.
فقط من احساس میکنم اگر /سراب پاسخ کافی برای ماهی نیست ؟

که باز پولکِ عقلش اسیرِ در تور است / حذف شود چیزی از شعرت نمی کاهد .خیلی به نظر پارازیت می آید.

علیرضا عاشوری رودپشتی

این غزل منظم تو که در بعضی جاها مثل نورعلی نورش به ضرورت وزن تن دادی و نشاندهنده ی ضعف تالیف غزل هست یه نظم و ترتیب از پیش فرض شده وجود داره که شعر رو به شعار رسونده .خوب چرا به خاطر اینکه تو به ریاضی این غزل دست پیدا کردی یه جورایی معادله نویسی به زبان شعر بود فلسفه ی معادله نویسی در غزل .اما اگر از دید غیر حرفه ای به این غزل نگاه کنیم می بینیم که شعر زیبایی ست که دلگویه های موجوددر ذهن عوام رو به تصیر خیالی شعر رسوندی.
حالا اما نظر من رو اگر پرسیدی از این شعر باید بگم هر شاعری تکنیک خاص خودشو داره ببین گفتم" شاعر "پس تعریف از شعر مطرح میشه همون بی تعریف محض که برای تعریفش احتمالن می ترکم.کشف رو همواره در شعرت مدنظر قرار بده تا بفهمب چیزی به کسی اضافه کردی لااقل خودت اینو قبول داشته باشی که چیزی به ذهنی اضافه کردی

آرزو غفوری

از اینکه یک مگس کوحک با ویز ویزش کنار گوش خدا حان ناله و شکواهی خوانده برای من این زاویه دید و منولوگ پردازی بسیار زیبا است و اینکه می توانی از نگاه یک مگس کوحک صحنه پردازی کنی هم زیباست...امید که خداوند گار به ویز ویز این مگس حداقل توحه ای داشته باشد...

محمد شعبانی

جدای از نوآوری های خفیف کار باید به تم خسته کننده و تکراریش اشاره کنم که مخاطب را از _تا آخر خواندن متن_ باز میداره. من فکر می کنم در روند حرکت شعر باید یک انگیزه برای خواننده وجود داشته باشه تا میل به دنبال کردن کار در اون شکل بگیره، یه چیزی مثل یه سوال یا تعلیق یا شکل روایی یا هر چیز دیگه
به نظر من اتفاق خاصی در این شعر نیفتاد به جز همون نو آوری های خفیف که تناسبی با فضای محل وقوع نداشت مثل:
خدای بکرِ تخیل بگو چرا اینجا ؟
شُغال فاتحِ بی چون وچند انگور است؟
خیلی از علامت های سوال و تعجب اضافه بود
شعار زدگی هم یکی از برجستگی های این کار بود:
چرا حقوق بشر را جهان نمی خواند ؟
پرداخت ها سطحی و ساده انگارانه اند:
و وصله های لباسی که شَرم می ریزد
بساط خنده ی مشتی لباس مغرور است
یا:
خدا ببخش مرا کافری مرامم نیست
خیال کن که صدایم / هوارِ یک مور است

علیرضا آبروشن

خوشم اومد خیلی برام جالب بود اما...
تا چهار بیت اول به نظر من غزل بسیار قدرتمند وارد کار شده
مخصوصا:
هنوز عطر گناهم پر از تنِ سیب است ؟

هنوز بَعدِ قیامت هوویِ زن حور است ؟

اگر چه بنده ی خوبی ........رَدَم نکن امشب

خدا ! شرایط انسان عجیب ناجور است

اما از این جا به بعد نه اینکه بد شده خفه کرده
خیلی کلیشه ای:
چرا حقوق بشر را جهان نمی خواند؟

بهزاد بهادری

به نظر من کاز از لحاظ مفهوم در سطح خیلی بالایی بود
اما زبان و تکنیکها به روز نبودند
در مورد آ خدا هم من همینقدر می دونم
که انسان خدا رو خلق کرد نه خدا انسان رو

بندهشن

من می اندیشم که این شعر شاید از لحاظ ساختاری در یکی دو بیت ایرادات کوچکی دارد اما باید به این نکته اذعان داشت که بدون شک این شعر موفق است.زیرا توانسته است خداوند را برای انسانها ملموس تر کند و جلوه ایی ماتریالیستی از خدا نشان دهد.

سمیه حسینی

در مورد کارت باید بگم از اون دسته کارهایی بود که احساس جاری در آن باعث لذت مخاطب مبشه اما میشه خیلی جاهاش رو حذف کرد و یا کلمات ساده را با شاعرانگی بیشتری بیان کرد

شیخ ابوعیسی ابوزید

شعر شروع فوق العاده ای داشته و کاملا صمیمیت گفتگو با خدا لمس میشه اما به مرور از این صمیمیت درون شعر و همچنین قدرت ظاهر شعر کم شده . یادمه یکی اوایل نوشتنم بهم گفت لازم نیست خیلی کشش بدی وقتی تو چند تا بیت میشه همه ی منظورو رسوند

رضا نیرو

این کار از همه کارهای قبلیت بهتره ! بهت تبریک میگم. روز به روز بهتر میشی. از تکنیکها خوب داری استفاده میکنی. به موازاتش از نظر اندیشه و مطالعه هم که پخته تر و غنی تر بشی شعرت پرواز خواهد کرد

کیوان برآهنگ

خوب از نظر وزنی همینطور که قبلا گفتند( نورعلی النور)
آهنگ رو خراب کرده اما از نظر تعابیر و خلق مضمون
خیلی بهتر از همیشه و به روز تر کار کردید

یاسرقنبرلو

میتوانید از همین غزل مثلا 10 12 بیتی یک غزل 5 یا 6 بیتی بسیار عالی بسرایید

زهرا اسمعیل زاده

این بیت را خیلی دوست دارم.
و فکر میکنم شما دارید واژه های خودتان را پیدا میکنید

پایان خیلی خوبی داشت و آغاز نیز...گرچه فکر میکنم آغاز بهتری هم میتوانست داشته باشد!

ابولفضل پاشا

من به شجاعتى كه در اين شعر وجود دارد نمره‌ى خوبى مى‌دهم، اما شجاعت، همه‌ى راه نيست بل‌كه بايد موارد بسيارى رعايت شود كه يك نوشته را شعر تلقى كنيم. و به راستى‌كه در اين اثر مواردى رعايت شده اما در مجموع داراى ‌چند مشكل است:

نمى‌دانم چرا بيش از حد به وزن شعر اهميت مى‌دهى؟ مگر وزن شعر چقدر مهم است؟اما مشكل اين شعر در رعايت يا عدم رعايت وزن نيست بل‌كه مشكل آن عدم رعايت زيبايى‌شناسى‌ست! براى مثال دقت كن كه همين عبارت «نور على نور» چقدر از ظرافت شعر، آن هم در آغاز آن كاسته است وزن این شعر کاملا رعایت شده اما شاید شخص بی تجربه ای فکر کند که مصرع دوم دارای اشکال وزنی هست ولی در واقع نیست.
و يكى ديگر از مشكلات اين اثر عدم ارتباط دقيق و محكم بين دو مصراع يك بيت است.براى مثال دو مصراع بيت سوم:
هنوز عطر نگاه‌ام پر از تن سيب است؟
هنوز بعد ِ قيامت هووى زن حور است؟
گذشته از اين‌كه ارتباط محكمى‌بين دو مصراع وجود ندارد، مصراع دوم هم به كاريكلماتور نزديك شده است.

محسن رضوی

نظرات قبل از خودم را خواندم . جالب بود . عده ای این شعر پسندیده و عده ای یکسره ردش کرده بودند . من اما جور دیگری فکر می کنم . بهترین بیت این شعر بیت پایانی آن بود .بسیار زیبا!
اما رک بگویم ؛ باقی شعررا به چشم یک اتود نگاه بفرمایید .یک سیاه مشق ...سوال های بیش از اندازه کشش کار را کم کرده بودند .سوال های که گاهی اساسی هم نبوده اند ...در سودن شعر ریزه کاری ها را بیشتر دریابید .شعرتان را هر بار پس از سرودن بارها و بارها با خود زمزمه و کم کم تبدیل به احسن کنید .زیاد هم سخت نیست . مثلا بیت اول :

(خدا سلام) چطوری ؟ حکومتت جور است ؟
هنوز عرش خدائیت / نور علی النور است ؟
اول: باید بگویم که از امانت داری شما و این که خدا سلام را به نام خود نزده اید ممنونم .
دوم:سلم خدا چه طوری ؟ تا این جا خیلی خوب و صمیمانه و جذاب است ـ راستش اول کار یادم به موسا و شبان افتاد ـ اما به دلایلی معتقدم که علامت سوالش اضافه است .یک :زیرا شما در ادامه شعر باید زیاد سوال کنید و این مخاطب را خسته می کند هر چند خدا را نه ! دو : تغییر فضا . سه :وارد کردن حالتی آگاهانه و حتی حسرت و حتی لحنی کنایه آمیز .

سوم : من فکر می کنم باید این شعر بازنویسی اساسی شود اگر م بخواهید تجربه به دست آورید بای کارهای بعدی .چه کسی می داند شاید همین شعر هم توانست دوباره متولد شود! . بیشتر بیت های اواسط آن برداشته و با فضا سازی و وارد کردن فضاهایی دیگر شعر را به کاری ارزشمند و تحسین برانگیز بدل کنید . این را می گویم چون مضمونتان با این که تکراری است باز هم جذاب است و جای کار دارد .
چهارم : امیدوارم چیزی را که خیلی از شاعران و مخصوصا زن ها ندارند داشته باشید و آن پشتکار و روحیه ی استفاده از نقد است .
من این پیام را با علامت زدن گزینه خصوصی می فرستم . شما اگر خواستید تاییدش کنید و اگر نه ، که نه !
امیدوارم بدانید که منت نیست ولی اگر کسی برایتان وقت گذاشت و شعرتان را دلسوزانه نقد کرد قدر بدانید و مثل خیلی ها دلگیر نشوید .

علی مرام

کار قشنگی بود ولی این تم پتانسیل شعری بیشتری داره . بعضی از ابیات شعاری شده . به نظر من این عصیان یه کم لطیف است میتو نست گاهی خشنتر باشه
به همون خشونتی که این روزهاست و بد نیست گوشه ی چشمی هم به این مطلب داشته باشی که شاید ما مخلوق نباشیم بلکه خالق باشیم

زهره زارع

شعرت خیلی ساده و صمیمی شروع شده. اولین تصویری که از آن لذت بردم و به نظر من بکر و ساخته خودت بود مصرع" مدال خلق بشر را هنوز هم داری" نمی دانم این مدال را چه کسی یا چه جوری به خدا داده. شاید ادمهایی که توی این دنیا زیادی بهشان خوش می گذرد! و قوه تخیل من تا آنجا پیش رفت که خدا توی عرش کبریا نشسته و آلبوم افتخاراتش را ورق می زند!
ترکیب دیگری که باز هم تازه می نمود استفاده از " عطر گناه " و " تن سیب " بود که قطعا با اگاهی شاعر رخ داده وگر نه مثل هزاران هزار نسخه دیگر باید می خواندیم " گناه تن" و "عطر سیب"
از جسارتی که در شعر بکار برده ای لذت بردم که البته در کارهای تو تازگی ندارد اما کاش این جسارت تا آخر شعر خودش را حفظ می کرد( خودمانیم عزیز با خدا کنار امده ای و به نفع او آوانتاژ داده ای ) اما شاید اگر کنار نمی کشیدی آخر شعر می شد چیزی تو مایه های " کوری چشم تو این شیطان خدای من!!"

نوروز

کار قشنگی بود
اما اگر غزل نبود و یا اساسا" در قالب کلاسیک سروده نمی شد با شعر چه نسبتی داشت؟ اینکه "حقوق بشر را جهان نمی خواند" با کدام متر و معیار "شعری" است؟
"پاسخ کافی" ؟ "کودک فقر"؟ ... عریانی الفاظ و مضامین -تا این حد -در شعر شما کم سابقه است..
از "خدا سلام .." به بعد را یک نفس خواندم تا به "شرایط ناجور.."رسیدم اما هیچ میلی به دوباره خواندن نداشتم(و از این بابت شرمنده ام!)

مهدی مظلومی

هم اسم پست جالب بود هم خودش . خب البته گاهی هم احساس می شد که همچین می لنگه ، ولی قسمت های خوب هم کم نداشت "چرا حقوق بشر را جهان نمی خواند "... و : این قضیه ی هنوز هووی زن حور است به کار خیلی نمی خوره ، لااقل به نظر من .

بابک اسفندیاری

كار خوبي بود از شما خصوصا بيت هاي نخستين كه با آشنا زدايي هاي زيبا كاملا به دل مي نشيند اما فكر مي كنم بيت هاي پاياني مي توانند بسيار بهتر از اين اصلاح گردند

محمدرضا پرویزی

غزل زیبایتان را خواندم . همه بیتهای شعرتان به جا و به لحاظ محتوا دیدگاه خاص خودش را طی کرده است . نیازی به حذف هیچیک نیست . فقط یک چیز معما می ماند که خدا وقتی بنده ای اینچنین گلایه وار با وجود بی انتهایش به گپ می نشیند چه حالی دارد...گفته اید:چنان زیبایم من که الله اکبر...

دکتر داوود بیات

بدون شک طراوت نگاه شما به دنیای پیرامون مسائلی که در این شعر مطرح شده فی نفسه همین نوع نگاهتون جذاب و گیراست تازگی مطلب و ارائه ی آن بدون تکلف و غامض گویی جنبه ی دیگر این قضیه است اما ارائه ی اندیشه های مختلف در قالب سئوال فرصت فکر کردن رو از خواننده گرفته و زیبایی ها رو می بایستس سریع گرفت و رد شد حال اینکه این سوالها جای تعمق و درنگ دارن جدا از درست یا غلط بودن این سئوالها که اصلا وظیفه ی شعر در وهله ی اول پرداختن به صحت و سقم اونا نیس چگونه شکل دادن به این سوالها و مسائل در بافتی عاطفی است که حتی اگه خواننده هم مخالف نظر شما بود ناخوداگاه تسلیم زیبایی اون بشه در رباعی های خیام سرعت انتقال و ضربه ی نهایی رو توجه بفرمایین سوالهای فلسفی عمیق به ساده ترین شکل در بافتی از تخیل و عاطفه اندیشه رو به چالش می کشه که همه و همه به تحسینش می رسه
جسارت و خلاقیت شما رو تبریک میگم و معتقدم با پرداخت بیشترو بهتر این اثر اندیشمندانه ی شما زیبا تر و زیبا تر هم میشه

مهدی پرویز

معتقدم دغدغه ی انسان امروز زندگی محض است . عاری از هر فلسفه ای . این نگاه منه به زندگی واون چیزی هم که توی این کار هست نگاه تو ..... ولی نه نگاه من مهمه ونه نگاه تو..... چون اصلا هیچ وقت نگاه مهم نیست . بلکه اونی که واقعیت داره مهمه.... واون نفس زندگیه.... زندگی امروز همینه که تو داری ازش مینالی.... ومن ازش راضی هستم.ولی هرچی که هست مقصرش من وتو هستیم . من وتو بزرگترین مقصر های عالم خلقتیم.معتقدم باز پرسی خدا یه فرافکنیه که انسان از تقصیر خودش غافل بشه.واقعیت اینه که دنیا در هر صورت بازتاب عمل من وتوئه. میتونی امتحان کنی اگه داد بزنی دنیا فریاد میزنه اگه ساکت بشی دنیا سکوت میکنه

بیماری جلب توجه

baraneroya — Tue, 26 Feb 2008 12:58:18 GMT

ایندفعه نمی دونم چرا ولی تصمیم گرفتم یه مطلب علمی علاوه برشعر براتون بنویسم مطلبی که شاید به همه ی ما مربوط بشه یا نشه .

داستان از این قراره که یه روز تصمیم گرفتم برای موضوع پایان نامه فوق لیسانسم مبحث اختلالات شخصیت رو انتخاب کنم . حین بررسی به اختلالی برخوردم که خودم اسمش رو گذاشتم بیماری جلب توجه اما اسم علمی و درستش اختلال شخصیت نمایشی هست .

احساس نیاز به توجه احساسیه که در همه آدمهای نرمال و سالم در حد متوسط خودش دیده میشه والبته در افراد هنرمند به مراتب با تجلی زیباتری نمایان میشه . هنرمندان واقعی و ماندگار از طریق هنر ارزشمند ومتعالی خودشون این نیاز رو به طریقی مثبت ارضا می کنند و اما امان از هنرمند نماهاکه نیاز به جلب توجه در حد بیمارگونه ای در ذره ذره ی وجودشون موج می زنه واز هر کانال مشروع ونامشروعی سعی در ارضا این حس دارند . لباسهای خلاف هنجار زبان و گفتار نامتعارف و حرکات و سکناتی که به تنهائی خود بیانگر عمق فاجعه ست . البته این بیماری مخصوص قشری که احیانا کار هنری می کنند نیست بلکه در تمام تیپ ها واقشار دیده می شه اما طبق آمار وتحقیقات دانشمندان در میان هنرمندنماهااین بیماری بمراتب بیشتر است . حالا شاید با خودتون بگید که هنر زیبا برابر خلاقیت است وخلاقیت برابر با متفاوت بودن با هنجار اما حرف من اینجاست که هنر زمانی ماندگار میشه که خلاقیت در کنار سلامت روانی همراه باشه اینطور نیست ؟ راستی چقدر خوبه هر کدوم از ما فکر کنیم که چه مقدار به هنرمندهای واقعی نزدیکیم همین .

وحالا برسیم به حضرت شعر که مدتی با من قهر است وبا هر کوششی بود دعوتش کردم هر چند وقتی خالی از هر چیزی هستی بهتر از این هم نمی شود و وقتی در تنهائی شمال جنوب را آواز می خوانی غمگین تر از این نمی شود.

تنکابن چه شهر غمگینی ست

وقتی از انتظار لبـــــــــــــریزی

وقتی از کاسه کاسه ی صبرت

لب به لب قطره قطره می ریزی

یک پرنده و ذبح ِ یک پـــــــرواز

حسرت دیدن بهاری کـــــــــه ...

شیشه هایی که سخت می کوبد

به تنش آخرین فراری کـــــه ...

یا نه آن تک درخت مغمومی

بر تنت هی دخیل می بنـــدند ...

هرزه هایی به شکل یک قدیس

این تبرها چه رذل می خندند

جیب هایت هنوز مغرورنـــــد

تو ولی از خودت تهی هستی

مثل یک ببر بسته ی زخمی

بین یک مشت وحشي پستی

انسدادی به اســـم آزادی

واژه هایت دروغ اجبــــاری

باز لبخندِ من چه خوشبختم

تو در آغوش گرم کفتاری ...

می روی تا کنار تنهـــــائی

ارتفاعی شبیه پل اینجاست

در دلت یک جنوب جا مانده

در قطاری که مقصدش دریاست

رودخانه مهیب می گــــــــرید

شاید این رودخانه نه حتمــا

می برد بسترش تمامت را

سمت دریای شهرتان بعدا

لذت گرم آخرین سیگــــــار

مزه ی تلخ آخرین ودکــــــا

ارتفاعی شبیه پل اینجاست

یک جسد شکل تو و یا رویا

راستی همینجا از دوستانی که لطف می کنند ونقد می کنند بینهایت تشکر می کنم واگر دوستانی می خواهند بنویسند ایراد وزنی داره دقیقا ایراد رو ذکر کنند تا حداقل اینجا از علم اونها استفاده بشه و بستری برای پیشرفت همه فراهم شه و موضوع دیگه ای که می دونم به هیچ کجای دنیا برنمی خوره اینه که آرشیوم رو پاک کردم و توی لینکهام کمی خونه تکونی راه انداختم به این امید که سال ۸۷ رو جور دیگه ای شروع کنم شاعر تر و مستحکم تر . حالا هم دلم می خواد مثل تمام کلیشه های بهاری از همین جا بهار رو به همه تبریک بگم و وآرزوی روزهای بهتر رو برای همه وخودم داشته باشم یاحق